Dennis is een wandelend vegan-cliché: 'Ik ben het type dat ook op feestjes vertelt over dierenrechten'

Van paardenmeisje tot finance bro: de 5 mensen die we voor &C's aprilnummer spraken zijn een wandelend cliché (en zijn daar trots op). Op verjaardagen enthousiast vertellen over dierenrechten en met een schuin oog meekijken of de barista wel plantaardige melk inschenkt. Dennis Vink is een wandelend vegan-cliché.

Dennis (32): 'Ik ben het stereotype veganist en daar ben ik trots op. Voorheen was ik een enorme vleesliefhebber, ook de eieren en bakken kwark waren niet aan te slepen. Van beroep ben ik bioloog, gespecialiseerd in dierenwelzijn en dierethiek. Voor mijn studie en werk kwam ik achter de gesloten deuren van slachthuizen en wat ik daar zag brak mijn hart. Vanaf dat moment wist ik: ik wil hier niet meer aan bijdragen.

Mensen vinden veganisten vaak irritant. Alleen al de aanwezigheid van een veganist roept bij de ander vaak innerlijke wrijving op: het maakt ze bewust van hun eigen keuzes. Het eten en dragen van dieren is zo genormaliseerd dat die keuze anders bijna nooit gechallenged wordt. Vaak neem ik mezelf voor: op dit feestje, op deze bruiloft, vanavond ga ik het níét over dierenleed hebben. Maar als iemand anders er dan toch weer over begint, moet ik me voor de dieren uitspreken. In zulke situaties stel ik mezelf de vraag: wat zouden de dieren willen dat ik nu doe?

Soms hou ik mijn mond, in situaties waarin een discussie averechts werkt. Een gesprek over dierenrechten met iemand die op dat moment dieren eet, werkt vrijwel nooit. Maar als iemand het bijvoorbeeld heeft over 'diervriendelijk vlees' kan ik mijn mond niet houden. En dat wil ik ook niet, zwijgen dient enkel de onderdrukker en nooit de onderdrukten. Ook al maak ik mezelf daarmee minder populair. Ik ben het type veganist dat ook op feestjes vertelt over dierenrechten, graag veganistisch kookt voor vrienden en familie en dan wel honderd keer benadrukt dat het echt honderd procent vegan is om zaadjes te planten. Als iemand vegan is, heb ik diegene meteen veel hoger zitten en ik maak altijd dat irritante praatje met de ober om te vragen of ze wel echt vegan koken. 

Lees ook: Awura's leven is typisch havermelkelite: 'Mijn matcha komt uit Japan voor vijftig euro per potje'

In het verleden ging dat nog weleens mis in de keuken. Bij de barista kijk ik met een schuin oog mee of die wel echt het pak plantaardige melk pakt. De ingrediëntenlijst op verpakkingen kan ik binnen een milliseconde scannen op dierlijke producten, ik check altijd de menukaart voor ik uit eten ga en knijp mijn ogen dicht als ik langs het vlees-, zuivel- en ei-schap loop in de supermarkt. Het liefst laat ik iedereen proeven dat vegan eten net zo heerlijk is en dat je écht niks meer hoeft in te leveren op smaak of eetplezier. 

Ik ben nu negen jaar veganist en had het 23 jaar eerder moeten doen. Ik voel me fitter, haal sneller mijn fitnessdoelen en mijn huid is beter. Maar bovenal: het voelt goed om niet bij te dragen aan de bio-industrie. Sinds een paar jaar probeer ik ook mensen te inspireren via mijn Instagram, @plantbased_dennis. Ook misschien een cliché, zo'n Instagram-account, maar ik heb inmiddels duizenden mensen geholpen met hun vegan journey.

Mijn vriend is vrijwel tegelijkertijd met mij veganist geworden. Ik zou ook niet meer samen kunnen zijn met iemand die niet vegan is, of daar niet minstens voor openstaat. Als je geïnformeerd bent over de realiteit van de veehouderij en er toch aan blijft bijdragen, dan verschillen we te veel over zoiets fundamenteels. Inmiddels leeft mijn moeder ook al jaren veganistisch en zijn vrijwel al mijn vrienden er ook bewust mee bezig. Dat maakt me onwijs gelukkig. Is het toch nog ergens goed voor om die irritante, stereotiepe veganist te zijn.'

Benieuwd naar de vier andere mensen die een wandelend cliché zijn? Die verhalen vind je in &C's aprilnummer 'Copycatclub' dat nú in de winkels ligt, of bestel het nummer vast hier online:

Scoor &C's nieuwste editie hier!