Net moeder en ongeneeslijk ziek #5: 'Een patiëntennummer hebben is niet bepaald sexy'

Anne van der Burg (34) is hoogzwanger van haar tweede als ze in mei nieuws krijgt dat haar leven volledig op z'n kop zet. Ze heeft ongeneeslijke longkanker. In een reeks artikelen deelt ze met &C waar ze doorheen gaat. Dit keer: hoe het de relatie met haar lichaam beïnvloedt.

Ik keek in de spiegel. Ik volgde een hot yoga-les en stond tussen dertig jonge en fitte mensen. Van buiten lijk ik op jullie, ging er door me heen. In mijn spiegelbeeld zag ik de oude Anne, degene die jarenlang professioneel gedanst had en altijd gezond leefde. Maar van binnen? Van binnen was alles anders. Daar, in die les, twijfelde ik weer heel even of het wel klopte. Of ik wel echt ongeneeslijk ziek ben. Maar ja, het is echt zo.

Veranderd zelfbeeld
'Ik ben het vertrouwen in mijn lichaam kwijt,' zeggen veel kankerpatiënten. Dat begrijp ik volledig, maar dat voel ik zelf niet. Natuurlijk word ik richting een scan zenuwachtig en denk ik bij elk hoestje, hees geluid of droog gevoel in mijn keel: kanker? Toen ik laatst op een zondagmiddag in slaap viel, schrok ik wakker. Was dit een gewoon dutje, zoals iedereen weleens wegdommelt, of was dit kankermoeheid? Maar over het algemeen vind ik mijn lichaam juist sterk. Als ik kijk naar hoe snel ik na de bevalling van Oliver en het beginnen met medicatie ben hersteld, bijvoorbeeld. Of naar dat ik überhaupt, benauwd en letterlijk doodziek, van een gezonde jongen ben bevallen. Ik vraag me nog steeds af hoe ik dat in godsnaam heb gedaan. Een paar maanden later was ik zelfs weer aan het sporten. Boos op mijn lichaam ben ik dus nooit geweest. Wel op de wereld, maar niet op mijn lichaam.

Ik voel me wel ánders in mijn lichaam. Voorheen was ik er trots op. Als iemand me nakeek op straat, dacht ik: ja, ik mag er ook wezen. Ik voelde me sexy. Dat gevoel is weg. Kijkt iemand me nu na, dan denk ik: je moest eens weten hoe weinig ik jou te bieden heb. Ik heb een patiëntennummer bij het Antoni van Leeuwenhoek, krijg elke drie maanden een CT-scan en ga dan kapot van de angst. Dat vind ik niet bepaald sexy. In die zin heeft mijn zelfbeeld door de diagnose ook een flinke tik gekregen. Het is iets waar ik nog mee aan de slag moet.

Lees ook: Net moeder en ongeneeslijk ziek #4: 'Daar gaat mijn relatie, dacht ik'

Aan de kurkuma
Sinds ik weet dat ik ziek ben, zorg ik nog beter voor mijn lichaam. Ik ga naar yoga, ik doe klankschaalsessies om te ontspannen, ik eet zo onbewerkt mogelijk en vermijd alcohol en suiker. Of nou ja, zoveel mogelijk. Je zou kunnen denken: goh, als ik nog maar twee jaar heb, dan liever met taart. Ook mijn oncoloog zei: 'Leef alsjeblieft. Ik behandel een meisje dat volledig vegan eet met wie het helemaal niet goed gaat, maar ook een jongen die alleen maar patat eet en bier drinkt met wie het hartstikke goed gaat. Als het zo makkelijk was als meer kurkuma nemen, zou ik het je zeggen, maar er is geen pijl op te trekken.'

Toch voel ik me het beste bij zo gezond mogelijk leven. Voorheen at ik nog weleens een zak M&M's of apenkoppen leeg, maar dat doe ik, ook al zegt de oncoloog dat het mag, niet meer. Dat is een vorm van schijncontrole, daar ben ik me bewust van, en ook iets waar je in kunt doorslaan. Ik heb Sander een keer huilend opgebeld vanuit de supermarkt: 'Mag ik dan nu alleen nog maar biologische kip kopen? Dat kost echt 16 euro!' Nu probeer ik het krampachtige te vermijden en een 80/20-regel aan te houden. Ik kon altijd enorm genieten van een goed glas wijn, dus toen Sander en ik laatst ter ere van een mijlpaal in onze relatie in een sterrenrestaurant aten, heb ik een glas bubbels gedronken. En toen de uitslag van de laatste scan goed was, heb ik chocolade gegeten. Wel met 82 procent cacao, maar toch: chocolade.

Lees ook: Net moeder en ongeneeslijk ziek #3: 'Van alternatieve medicatie tot complottheorieën, mensen sturen me van alles'

Goed gevoel
Zo ben ik mezelf de afgelopen maanden steeds iets meer gaan gunnen. Net na de diagnose dacht ik: ik koop geen kleding meer. Waarom zou ik mijn geld uitgeven aan iets materieels, als ik binnenkort toch dood ga? Vroeger droomde ik weleens van zo'n klassieke zwarte Chanel-tas. Misschien geef ik het mezelf voor mijn veertigste verjaardag, dacht ik altijd. Nu leek dat idee bizar. Die paar duizend euro, die besteed ik zoveel liever met mijn gezin, aan mooie herinneringen maken.

Maar, hoe gek het ook klinkt, na een tijdje voelde mijn oude kleding niet meer goed. Ik associeerde ze met kanker. In die kleding had ik me zó slecht gevoeld. Ik besloot ze weg te geven aan vriendinnen en mezelf nieuwe items en een andere stijl cadeau te doen. Dat wat eerst zo onzinnig leek, deed me verrassend goed. Die Chanel-tas sloeg natuurlijk nog steeds nergens op, zo'n ding is een paar duizend euro, maar ik kreeg wel een ander idee. Het tablet dat ik 's ochtends neem, het medicijn dat de kanker remt, herinnert me ook elke dag aan dat ik ziek ben. Wat als ik een vintage Chanel-portemonnee of -toilettas zoek, en de tabletten daarin bewaar? Zodat ik 's ochtends niet alleen aan mijn ziek zijn herinnerd word, maar ook aan dat ik mezelf weleens iets mag gunnen? Nu speur ik Vestiaire af, op zoek naar het perfecte item.

Het helpt me om mezelf steeds íets minder als een kankerpatiënt te zien. Als ik lang in de spiegel kijk word ik nog steeds verdrietig, maar soms voel ik me weer mooi. Ik doe in ieder geval mijn best om beter in mijn vel te zitten. Zeker als we naar het AVL moeten doe ik make-up op en besteed ik extra aandacht aan mijn haar, alles om daar als een soort powervrouw naar binnen te lopen. Ik zie er goed uit, denk ik dan, ik voel me goed, het komt goed.

Wordt vervolgd.