Diëgo schaamt zich niet voor zijn gezichtstattoos: 'Als een werkgever me erop afkeurt, is het mijn werkgever niet'

In &C's nieuwste editie 'Moet dat nou?' spreken we vijf mensen die vaak het onderwerp van gesprek zijn. Vanwege hun dure smaak, afkeer van vintage, uiterlijk of baan. Maar: van schaamte hebben ze geen last. Dat geldt ook voor Diëgo de Mos, die een tattoo op de zijkant van zijn hoofd, piercings, punkhaar en een tongue split heeft.

Diëgo (29): 'Ik was acht jaar oud toen ik voor het eerst een gothic zag. Ik weet het nog precies. Daarna vroeg ik mijn moeder of ze T-shirts met doodskoppen wilde kopen. Op mijn dertiende belandde ik in een emo-fase. Daarna heb ik ook nog een femme-era gehad. Met lippenstift, lashes en hakken. Ik heb geen idee waarom het me zo aantrok. Ik kom uit een nuchter Haags gezin. Echt zo'n 'doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg'-familie. Maar ik hou van horror, creepy dingen, folklore en fantasy. Ik heb een tattoo op de zijkant van mijn hoofd, piercings, soms punkhaar, een tongue split, ik kleed me uitgesproken. Niet om me af te zetten tegen het alledaagse, maar gewoon omdat ik het mooi vind.

Soms zie ik mensen eindeloos naar me staren, maar dat doet me niet zoveel. Schaamte naar de buitenwereld voel ik niet. Alleen in relaties kan ik soms schaamte voelen; of ik niets verkeerds zeg of doe. Of ik wel de perfecte vriend kan zijn. Die angst zit dieper dan afgewezen worden op make-up of kleding.

Mijn ouders waren daar soms minder blij mee. 'Je mag je haar niet zo dragen,' werd mij regelmatig gezegd. Op vakantie in Turkije moest ik van mijn ouders andere kleren aan voor de vakantiefoto's. Daar hebben we vaak ruzie over gehad. Uiteindelijk hadden ze door dat het niet meer tegen te houden was. Dit ben ik, of je het nou leuk vindt of niet.

Lees ook: Appie Mussa heeft bijna 2 miljoen volgers en kan daar riant van leven: 'Toch stuurt mijn moeder nog steeds vacatures door'

Tattoos op je hoofd staan volgens mij bekend als: zo-krijg-je-nooit-meer-een-baan-tattoos, maar daar heb ik me nooit druk om gemaakt. Als mijn werkgever me daarop zou afkeuren, is het mijn job en werkgever niet. Overdag werk ik vanuit huis in de klantenservice. In de avond doe ik regelmatig drag. Als ik in drag ben, ben ik op mijn 'extreemst'. Ik ga full drag de tram in, op de scooter, in de bus, het boeit me oprecht allemaal niet.

Natuurlijk maak je dan weleens vervelende dingen mee. Soms wordt het zelfs fysiek. Zoals die keer in de metro, in de Noord-Zuidlijn in Amsterdam. Een man duwde me door de hele wagon. Ik droeg dertig centimeter platformhakken, had geen balans, strakke kleding, geen bewegingsvrijheid. Wat ik het ergste vond: ik begon keihard te huilen. Iedereen zag het en niemand greep in. 'Jullie zien allemaal wat hier gebeurt, en niemand doet wat?!' riep ik. Daar zouden mensen zich pas voor moeten schamen. Mijn drag-collega’s vinden het bijzonder. Sommigen kleden zich pas om in de club. Ik niet. Ik ga me niet downgraden of underdressen om in de samenleving te passen. Ik weiger in zo’n mal te kruipen.

De wereld zou zoveel mooier zijn als we all maal zouden doen wat ons hartje ons begeert. Juist nu het leven allemaal weer zo conservatief wordt, moet je je uitspreken en jezelf en schaamteloos durven te zijn. Vooral vrienden hebben mij daarmee geholpen. Sommigen zijn zo ontwapenend en authentiek, zó zichzelf dat ze alleen maar positieve energie uitstralen. Dankzij hen durf ik steeds weer te zeggen: ik durf schaamteloos te zijn wie ik ben.'

Dit en meer lees je in de nieuwste &C