Lianne hielp als verloskundige in Soedan: 'Ze vroegen me hoe je een veilige abortus uitvoert'

Sommige mensen zouden zichzelf nooit helden noemen, maar hun daden spreken voor zich. In de nieuwste &C spreken we zes mensen die iets bijzonders deden voor een ander, zoals verloskundige Lianne Stoltenborg, die vier maanden in het door oorlog geteisterde Soedan hielp.

Lianne (32): 'Als tiener leek het me al wat om te werken voor Artsen zonder Grenzen. Na mijn studie tot verloskundige volgde ik daarom ook een master Public International Health. In 2023 werkte ik negen maanden in Zuid-Soedan, maar de tweede keer ging ik naar Soedan, waar een heftige oorlog woedt. De situatie daar was nog schrijnender dan ik me had voorgesteld: armoede, geweld, niet zomaar naar buiten kunnen. Soms zaten we twee keer per dag anderhalf uur in een safe room vanwege bombardementen.

Een moment dat ik nooit vergeet, is toen een collega in tranen uitbarstte omdat ze via een appje hoorde dat haar broer was overleden. Alles is daar zo intens. Door de slechte veiligheidssituatie zijn de Verenigde Naties en bijna alle internationale hulporganisaties vertrokken. Artsen zonder Grenzen biedt als een van de weinige organisaties nog actief hulp in het land.

Ik ondersteunde het personeel in het ziekenhuis van Nyala en zes vrouwenklinieken in de buitengebieden. Die klinieken zijn heel basic: één kamer met een bevalbed, geen elektriciteit, nauwelijks materialen. Geen beademingsballon, geen oxytocine om bloedingen te stoppen. Mijn rol was vooral die van manager: trainingen geven, lokale collega’s begeleiden en samen kijken hoe we de zorg beter konden maken. Ik heb bijvoorbeeld medische kraamvisites geïntroduceerd om de moedersterfte te verlagen. In Soedan is het niet gebruikelijk dat na een bevalling een verloskundige langskomt, waardoor complicaties vaak pas laat worden ontdekt. Dankzij de kraamvisites kunnen we nu eerder ingrijpen.

Ook werkte ik veel samen met lokale vroedvrouwen. Ze hebben een enorm aanzien in de gemeenschap, maar geen scholing. Met hen heb ik onder andere een eerlijk gesprek gevoerd over vrouwenbesnijdenis. Dat is officieel verboden, maar het gebeurt nog veel. Ik sprak met hen niet alleen over de risico’s, maar ook over de cultuur, hun twijfels en wat hen juist motiveerde. Voor mij voelde dat gesprek als een belangrijk moment.

Lees ook: Conny nam een jongen met moeilijke thuissituatie in huis: 'Ik heb hem zien opbloeien'

Daarnaast hield ik me bezig met abortuszorg. Abortus is daar illegaal en dat brengt grote risico’s met zich mee. Als iemand erachter komt dat je dat hebt uitgevoerd of ondergaan, ben je je leven niet zeker. Dat is extra verdrietig, want veel jonge meiden zijn slachtoffer van verkrachting. Wij gaven hen onder andere de morning-afterpil, hiv-remmers en psychische zorg. Ik herinner me een verhaal van tien meisjes, allemaal verkracht en vijf maanden zwanger. Mijn collega en ik hebben daar samen om gehuild. Ze vroeg daarna of ik haar kon leren hoe ze een veilige abortus kon uitvoeren. Sinds een aantal maanden is de abortuszorg beter georganiseerd. Dat voelt alsof ik echt iets heb kunnen bijdragen. Het leven daar is zwaar, dus je moet de kleine dingen vieren: samen lunchen of een luchtje scheppen op het dakterras. Daar leef je van op.

Ondanks alles heb ik ook veel moois gezien: hoe mensen je altijd uitnodigen om mee te eten, terwijl ze zelf zo weinig hebben. Voor mijn vertrek heb ik getwijfeld. Je krijgt van tevoren alle risico’s te horen: luchtaanvallen, overvallen, kidnapping, je weet nooit precies wat je te wachten staat. Toch gaf mijn vertrouwen in Artsen zonder Grenzen uiteindelijk de doorslag. Ik zou zeker nog eens teruggaan, al werk ik nu voor Dokters van de Wereld, waar we abortuszorg toegankelijk maken voor ongedocumenteerden in Nederland.'

Benieuwd naar meer verhalen uit de nieuwste editie van &C? Koop 'm in de winkel of bestel 'm gewoon online.

Scoor de allereerste editie van 2026 hier