Anne wilde gezonder leven, maar kreeg anorexia: 'Zat op randje van de dood'

Niet iedereen kijkt uit naar de decembermaand vol feestdagen en lekkernijen. Voor Anne Bootz waren die dagen jarenlang een bron van stress en angst door haar strijd met anorexia.

Anne (28): 'Mijn eetstoornis begon onschuldig. Ik was achttien toen superfoods populair werden. Mijn vriendinnen en ik waren daar volop mee bezig en probeerden zo veel mogelijk suiker uit ons dieet te schrappen. Stiekem was ik best trots op mezelf: het was toch juist goed dat ik natuurlijk, biologisch en eiwitrijk at? Daarnaast begon ik veel te sporten. Bij de sportschool hadden ze een programma waarin je binnen twaalf weken fit kon worden voor de zomer. Perfect, want ik ging in de zomer met mijn ouders en zusje naar Thailand. Ik zag mezelf al helemaal slank en afgetraind op dat parelwitte strand staan met een kokosnoot in mijn hand.  

Mijn vriendinnen hadden het hele superfood gebeuren na een paar weken alweer achter zich gelaten, maar ik bleef consequent doorgaan met 'gezond' eten. Ik merkte dat het mijn zelfvertrouwen een boost gaf. Anderen konden het niet volhouden, maar ik wel. Oké, dit is iets waar ik goed in ben, dacht ik. Ik was altijd vrij onzeker, had geen hobby’s waarin ik uitblonk en wist niet welke kant ik op wilde met mijn leven. Het leek alsof ik de code had gekraakt. Eindelijk had ik mijn talent ontdekt. 

Zo min mogelijk calorieën 
Vanaf dat moment sloeg ik al aardig door, maar het ging pas echt goed mis toen ik een app op mijn telefoon installeerde, waarmee ik mijn calorieën kon bijhouden. Shit, in al die gezonde dingen zaten hartstikke veel calorieën. Ik werd steeds panischer als het om eten ging en zag er tegenop om mijn eetmomenten in de app te zetten. Daarom at ik zo min mogelijk. 's Middags at ik hooguit een paar rijstwafels met kipfilet, magere kwark of groenten. Ik woonde destijds nog thuis, maar probeerde met het avondeten altijd controle te houden door zelf te koken. Als ik het avondeten bereidde, koos ik voor een ultra gezond recept en zelfs dan schrapte ik de helft van de ingrediënten. Noten en pindakaas waren bijvoorbeeld uit den boze. Feestjes van vrienden sloeg ik over, omdat ik niet in aanraking wilde komen met eten. 

Mijn omgeving zag dat ik dunner en dunner werd en maakte zich ontzettende zorgen. Zelf zag ik niet hoe erg ik eraan toe was. Ik had een streefgewicht voor mezelf, maar dat werd iedere keer lager en lager. Zelfs toen mijn botten zichtbaar werden en ik ingevallen wangen had, vond ik mezelf te dik. Keer op keer beloofde ik mijn ouders dat ik beter zou gaan eten, maar ik verzon altijd weer een manier om stiekem mijn eten weg te gooien of overdreven te bewegen. Als ik achter in de auto zat, probeerde ik zoveel mogelijk te wiebelen mijn benen. Alles om maar extra calorieën te verbranden. 

Lees ook: Chantal is haar hele leven single: 'Je bent niet incompleet zonder relatie'

Opname in kliniek 
Binnen een half jaar viel ik zoveel af dat mijn ouders me dwongen om naar een diëtist te gaan. Ik wilde eigenlijk niet geholpen worden, maar toen mijn lichaam steeds vaker uitviel, besefte ik dat er iets moest veranderen. Ik viel flauw, mijn haar viel met bosjes uit, ik werd niet meer ongesteld en had het altijd koud. Mijn lichaam werd niet warm, dus ik had altijd een kruik bij me. Zelfs als ik op de fiets zat. Toen ik langs de huisarts moest voor mijn klachten, ging het ineens snel. Ik werd doorverwezen naar het ziekenhuis, omdat mijn hartslag gevaarlijk laag was. Als ik geen hulp kreeg, zou ik het niet overleven. Ik zat op het randje van de dood. Toch deden al die woorden me vrij weinig. Ik geloofde het gewoon niet, ik dacht dat iedereen overdreef. Ik was compleet overgenomen door mijn eetstoornis.

In het ziekenhuis stond ik voor een keuze: of ze gingen me daar behandelen of ik moest naar een kliniek. Ik koos voor die laatste optie, want naïef als ik was, dacht ik dat ik er met een paar gesprekken met een psycholoog er wel vanaf zou zijn. Dat bleek tegen te vallen: ik werd drie maanden opgenomen en dat is mijn redding geweest. Daar werd ik gedwongen om te eten en leerde ik via een eetschema hoe ik een gezond eetpatroon moest opbouwen. 

Toch was ik na mijn opname in de kliniek niet hersteld. Het heeft zeven jaar geduurd tot ik echt beter was. Soms zette ik een stap vooruit, maar ik viel ook terug. Doordat ik weer ging eten, staken mijn onzekerheden de kop op. Ineens ging ik weer dingen voelen en die eetstoornis was altijd een goede nooduitgang geweest. Daarmee kon ik vervelende gedachten uitschakelen. 

Herstel 
Inmiddels ben ik door de nodige therapiesessies hersteld. Het gaat het al twee jaar lang goed met me. Ik heb geleerd dat je blijft terugvallen als je niet werkt aan hetgeen waardoor je die eetstoornis in de eerste plaats hebt ontwikkeld. Daarom ben ik hulp gaan zoeken bij een psycholoog om te praten over mijn onzekerheden. Nu kan ik weer eten wat ik wil en sluit ik geen ingrediënten meer uit als ik iets klaarmaak. Als ik straks een kerstrecept uit de Allerhande klaar maak, zoek ik geen vervanger voor de roomboter. 

Wel draag ik nog steeds de gevolgen van die periode met me mee. Door de eetstoornis heb ik  roofbouw op mijn  lichaam gepleegd. Ik ben snel ziek, heb minder energie dan vroeger en heb chronische migraine aan mijn anorexia overgehouden. Dat maakt me verdrietig, maar ik ben dankbaar dat ik mezelf weer kan vertrouwen.

Lees ook: Kenzo nam een zwaar autistische jongen in huis: 'Ik zorg voor hem tot aan mijn dood'

Anorexia tijdens de feestdagen 
Mocht je kerst vieren met iemand die een eetstoornis heeft, dan zou ik mensen op het hart willen drukken om het onderwerp niet uit de weg te gaan. Dat kan heel eenzaam voelen. Kies liever een rustig moment, na het eten of tijdens een wandeling. Of steek iemand simpelweg een hart onder de riem. Mijn tante deed dat precies goed. Ze stuurde me vooraf een appje met: ‘Weet dat ik er voor je ben vandaag. Ik zal er niet actief naar vragen, maar als je er behoefte aan hebt, kun je bij me terecht.’ Dat ene berichtje kan je neefje, zusje of tante net wat meer rust geven.'

Annes debuut Het ommetje, over omgaan met en herstellen van een eetstoornis, ligt momenteel in de winkels. Bestellen doe je hier.