Sekswerk is voor Eric meer dan seks: 'Taboe, maar voor mensen met een handicap is het ineens 'liefdadigheid''

Seks kopen klinkt voor velen als iets vies of wanhopigs, maar voor de vijf mensen die we spraken voor &C's julinummer 'Liefde op bestelling' was het precies wat ze nodig hadden. Eric Groot Kormelink is beleidsmedewerker toegankelijkheid en mobiliteit en heeft een fysieke beperking. Dankzij sekswerkers leerde hij zijn seksualiteit kennen.

Eric (52): 'Door mijn fysieke beperking zit ik in een rolstoel. In het dorp waar ik opgroeide, was ik de enige. Daardoor was ik lange tijd onzeker over mezelf. Vrienden kregen relaties, hadden seks. Ik werd best vaak verliefd, maar kon moeilijk contact maken met vrouwen, de liefde bleef altijd onbeantwoord. Na veel afwijzingen schoof ik de liefde aan de kant, al bleven de seksuele gevoelens natuurlijk wel. 

Ik speelde al langer met het idee om naar een sekswerker te gaan, maar pas op mijn vijfentwintigste durfde ik de stap te zetten. Ik ging naar het Spijkerkwartier, de Arnhemse versie van de Wallen. Eerst op snuffelstage: gewoon kijken, langs de ramen rijden, heen en weer. Durf ik dit wel? En nog belangrijker: zou ik überhaupt naar binnen kunnen met mijn rolstoel? Op een dag dat het rustig en stil was, sprak ik iemand aan. Ze was begripvol en nam echt de tijd voor mij. Ik kan niet op mijn benen staan, ze moest me in bed helpen. Ik vond het heel spannend, maar geweldig allemaal. Zo'n eerste keer vergeet je nooit meer. 

Tegen mijn vrienden deed ik er stiekem over - ik schaamde me ervoor. Er hangt nog altijd een stigma rond het bezoeken van een sekswerker: alsof je dan een wanhopig, vies mannetje bent. Daarbovenop kwam nog het stigma van mijn handicap. Mensen gaan er vaak van uit dat ik geen seks heb. Of ze stellen out of the blue de vraag: hoe heb jij eigenlijk seks? Ik snap het: ik kijk ook porno en sommige handelingen kan ik niet doen. Maar mede door sekswerkers heb ik leren ontdekken wat ik wél kan.

Lees ook: Kletsen over ketsen: 'Seks hoeft geen routine te worden, zoals tandenpoetsen'

Helaas heb ik ook negatieve ervaringen gehad. Iemand wist niet goed hoe ze moest omgaan met mijn handicap en sprak geen Nederlands, waardoor ik niet kon uitleggen wat ik nodig had, zoals hulp bij het uit- en aankleden en in bed komen. En als je daar eenmaal ligt, naakt, met de gordijnen dicht, ben je opeens heel kwetsbaar en afhankelijk. 

Later nodigde ik thuis escorts uit. Met Lisette had ik meteen een lik, bij haar ontdekte ik wat seks voor mij betekent. Ik werd haar vaste klant. Inmiddels zie ik ons als een relatie, al blijft het een klantrelatie, maar we geven echt om elkaar. Ze is open over haar werk, wat mij het vertrouwen gaf om er ook eerlijk over te zijn naar mijn vrienden. Dat had ik veel eerder moeten doen: vrienden en familie reageerden positief. Mensen die wat verder van mij af staan, maakten soms opmerkingen die niet helpend zijn in mijn proces. Iemand zei: 'Gelukkig, dan kun jij ook aan je behoeftes komen.' Alsof sekswerk de enige manier is waarop ik seks zou kunnen hebben. 

Op een dag hoop ik ook seks te beleven binnen een liefdesrelatie. Ook Lisette krijgt te maken met vooroordelen. Dat sekswerk vies zou zijn - behalve als het voor mensen met een handicap is, dan is het ineens liefdadigheid. Om sekswerk uit de taboesfeer te halen spelen Lisette en ik in een theatervoorstelling van Speels Collectief: Love Me By The Hour. Mocht ik ooit een andere relatie krijgen, dan hoop ik dat het contact met Lisette niet zomaar verdwijnt. 

Ik geloof in polyamorie, dat je van meerdere mensen tegelijk kunt houden, maar als mijn partner daar niet voor openstaat, blijven we vast goede vrienden. Sekswerk is onderdeel van mijn leven. Het is echt therapeutisch geweest. Ik had veiligheid nodig en iemand die mij ziet voor wie ik ben. Tegenwoordig durf ik zelfs te flirten in het openbaar.'

Benieuwd naar de vier andere verhalen? Je leest ze in &C's julinummer dat nu in de winkels ligt, of bestel 'm hier online:

Shop &C's editie 'Liefde op bestelling' hier!