Sexy time - De boekenbeurs #1: 'Ik heb nog nooit iemand gezien die zo gespierd is'

'Je vindt het vast leuk. Vertrouw me nou maar. De lezers in ieder geval wel. Je houdt je verborgen voor de wereld Claudia. Het wordt tijd dat je contact maakt met je fans. En denk eraan: je tweede boek verschijnt over een maand. Dus publiciteit kunnen wij sowieso goed gebruiken.'

Ik staar uit het raam van het prachtige, monumentale grachtenpand en laat de woorden van Lydia, mijn redacteur, op me afkomen. Ze heeft gelijk. Natuurlijk heeft Lydia gelijk. Ik snap dat het tegenwoordig draait om exposure en om de hoeveelheid volgers en likes op social media. En dat verkrijg je door daadwerkelijk ook eens in de zoveel tijd in het openbaar te verschijnen, jezelf te tonen aan de wereld én goede online content te schieten om daar weer een paar dagen op te kunnen teren.

Zelf was ik liever geboren in de tijd dat schrijvers alleen maar hoefden te schrijven en mijmeren in plaats van zichzelf te verkopen. Ik kan me niet voorstellen dat Hemmingway of Bukowski ooit in een bar signeersessies gaven of als marktkooplui op straat stonden te venten. 'Vooruit dan maar,' zeg ik met tegenzin en loop met lood in mijn schoenen haar kantoor uit. Eenmaal thuis ga ik onder een hete douche staan. Hier voel ik mij weer veilig en geborgen. Ik hou gewoonweg niet van mensenmassa's en het idee dat iemand iets van mij wil of verwacht maakt me onrustig. Mijn werk staat op zichzelf, maar is tegelijkertijd zo’n groot deel van wie ik echt ben dat in gezelschap van de lezers ik me altijd onwennig en naakt voel.

Mijn lijf dampt heerlijk na en ik smeer me in met een lichaamsolie die naar vijgen ruikt. Een stroom aan piepjes verstoort mijn zen-moment. Wie haalt het in zijn hoofd om mij zo vaak achter elkaar te berichten? Note to myself: zet thuis altijd het geluid uit van je mobiel. Ik grijp het ding en staar naar het scherm: ‘Oh my god, hij komt ook! Kijk dan! Dit wil je toch. Hier wil ik wel een rondje mee worstelen, haha.’ De berichten zijn allemaal afkomstig van Lydia. Ik open de foto die ze heeft meegestuurd en knipper een paar keer met mijn ogen. Wie is dit?

Het lijkt wel een figurant uit de film 300. Dit is toch niet echt? Ik heb nog nooit iemand gezien die zo gespierd is en ook nog in het bezit van zo’n mooi gezicht. Dit is vast gecreëerd door AI. Niemand is zo perfect! De man op de foto houdt een boek vast en ik zie zijn afbeelding erop. Wacht, is hij schrijver? En hij komt ook naar de beurs? Is dat wat Lydia zegt? Mijn lichaam was al verhit door de douche, maar voelt ineens klam en plakkerig. Mijn onderbuik woelt onrustig.

Lees ook: Sexy time - De grote Beer #8: 'Zijn antwoord maakt mij nog natter'

Middaggeilheid overvalt mij altijd wanneer ik het niet verwacht, maar deze keer snap ik precies waar het vandaan komt. Door het idee dat ik dit weekend oog in oog sta met dit fraaie exemplaar wil ik nu al afzeggen. Ik verwachtte onschuldige lezeressen en redactieleden, geen hunks waar je U tegen zegt en waar BAD BOY praktisch op getatoeëerd staat. Toch type ik zijn naam in op Google om vervolgens te staren naar tientallen afbeeldingen van zijn fraaie lichaam. Zo'n exemplaar heb je nooit alleen voor jezelf. Het is een fulltime baan om zo´n man aan je zijde te hebben en te houden. Mij niet gezien.

Ik kan mij wel stiekem verheugen op Lydia's poging om de man te strikken. Zij beschikt over een ongeëvenaarde zelfoverschatting en denkt een Gods gift to mankind te zijn. Ik heb haar vaker aan het werk gezien in het schrijverscafé waar wij soms na een meeting nog een glaasje dronken, maar iets zegt mij dat deze man niet gevoelig zal zijn voor haar verleidingsspel. Ik heb het nooit gekund. Flirten, verleiden of wat je ook doet om iemand je bed in te lullen. Ik ben goed met woorden, maar alleen op papier. Wellicht levert dit een leuk, nieuw verhaal op.

Wordt vervolgd.