Anderen hadden Nick Carter aan de muur, ik Irene Moors en Henny Huisman

Een boerenjongen van het Achterhoekse platteland in de nineties die ervan droomde ooit tv-ster te worden, hoe realistisch klonk dát? Terwijl leeftijdsgenootjes zich voorbereidden op een glansrijke carrière als timmerman of vrachtwagenchauffeur, had ik mijn kinderkamertje al omgebouwd tot een uiterst professioneel studiootje waar met een flinke portie fantasie het decor van Prijzenslag in te herkennen was.

Ik schreef zo'n beetje wekelijks keurig ouderwets met pen en papier, want e-mail was natuurlijk voor later, brieven naar RTL in Hilversum. Met één doel: nog meer fotokaarten van hun presentatoren te krijgen. Want waar anderen Nick Carter of Peter André als idolen aan de muur hadden hangen, plakte ik elk vrij stukje behang vol met Catherine Keyl, Ron Brandsteder, Viola Holt, Irene Moors, Ursul de Geer, Loretta Schrijver en Henny Huisman. Mijn voorbeelden. Terugkijkend was 't eigenlijk niet echt een slaapvertrek, meer een licht verontrustend heiligdom voor commerciële televisie. Maar goed: ergens moest die levenslange fascinatie, passie en onvoorwaardelijke liefde voor RTL 4 toch beginnen.

Zodra ik voor de allereerste keer een tv-studio binnenstapte, was het dus óók meteen raak. Hopeloos verloren. Op zaterdagochtend naar Telekids rijden om de Mega Blubber Power Race te zien of na school haasten om de 5 Uur Show bij te wonen, ik sleepte mijn familie keer op keer mee. En steeds op zoek naar meer.

De kennismaking met Joop van den Ende z'n inmiddels mythische televisietempel in Aalsmeer staat dan ook nog steeds op m'n netvlies gebrand. Daar zag ik Carlo Boszhard doodleuk Sterrengeheimen presenteren en wist ik het zeker: dit was mijn roeping. Of in elk geval iets wat daar verdacht veel op leek. Dat ik jaren later daadwerkelijk met diezelfde man zou samenwerken en daarna óók nog een boek met 'm zou schrijven is natuurlijk volstrekt belachelijk. Onwaarschijnlijk. Licht gênant zelfs. Maar ja, zo liep het nou eenmaal.

Sommige mensen noemen me weleens een Zondagskind. Alsof alles in mijn leven vanzelf kwam aanwaaien, met een zonnestraal en een engelenkoor op de achtergrond. En eerlijk is eerlijk: soms hadden ze daar best een punt. Maar ja, niet altijd. Sterker nog, soms totaal niet. En dat romantische misverstand wordt vervolgd. Op deze plek neem ik je namelijk vanaf deze week op sleeptouw in mijn rommelige showbizzleven. Een vaart vol ijsbergen, maar óók met Leonardo DiCaprio. Wil je niet missen, geloof me nou maar.