Nog nooit ben ik zo trots geweest op mijn lachrimpels

Skye zit naast me in de auto. 'Mama, hoeveel strepen heb je naast je ogen?' Ik lach, en verdiep daarmee de strepen.

Hij telt ze met zijn vingers.

'Wanneer krijg ik ze?'

'Dat duurt nog even.'

'Waarom?' zegt hij, zichtbaar teleurgesteld.

'Omdat mama al heel veel gelachen heeft in haar leven.'

Hij doet zijn uiterste best om zo breed mogelijk te glimlachen. Ik moet lachen. Nog nooit ben ik zo trots geweest op mijn lachrimpels. Toch voel ik meteen daarna een vreemd gevoel opkomen. Waarom heb ik ooit de leugen geloofd dat er iets mis is met die strepen?

Met trots tellen we de ringen van een boom om te zien hoe oud hij is. De gekleurde strepen op een judoband worden gevierd en omarmd. Maar de strepen op ons gezicht? Die moeten worden weggesmeerd. Een man met een verweerd gezicht, die heeft ervaring, karakter, diepte. Maar een vrouw? Die is gewoon oud. Wat is het verschil? Er wordt een ander verhaal verteld. Een verhaal dat bewust wordt gekozen om winst mee te maken, ten koste van vrouwen die zichzelf leren wantrouwen.

Lees ook: De advocaat van Ali B kwam even demonstreren hoe victim blaming werkt

De blik van mijn zoon maakt één ding duidelijk: het is een leugen. En hoewel we leven in een systeem dat ons er dagelijks mee confronteert, weet ik hoe bevrijdend het is om hiervan los te komen. Het kost iets om tegen de stroom in te zwemmen, maar het is de moeite waard. Want een vrouw die ervoor kiest dit verhaal niet meer te geloven, heeft dat systeem niet meer nodig. Op haar schoonheid valt geen houdbaarheidsdatum te plakken, die schittert van binnenuit.