Chantal Janzen: 'Ik weet dat ik best even in een gat val als onze oudste straks zijn vleugels uitslaat'

Ik kan goed ontspannen. Misschien juist omdat ik hard werk.

Als ik vrij ben, denk ik: dit heb ik verdiend. Dan kan ik zonder schuldgevoel uren naar een serie kijken. Ik kan zelfs meteen slapen na een lange tv-opname. Van volle adrenaline naar complete rust gaat me verrassend makkelijk af.

Misschien is dat ook waarom ik drukte zo goed aankan. Geef mij een volle week en ik jongleer met 86 ballen tegelijk. En natuurlijk sodemieteren er dan geregeld twaalf op de grond. Zoals die keer dat ik alles goed had gepland. En toen werd de oppas doodziek. Bobby viel van het klimrek en moest dus opgehaald worden, maar door wie? Marco was een dag weg voor werk. ’s Avonds kwam James met een werkstukopdracht die de volgende ochtend af moest zijn, en ik had drie uur geslapen door een nachtshoot. Maar uiteindelijk raap ik die ballen gewoon weer op.

Ik groeide op met discipline. Terwijl andere kinderen na school naar huis gingen, zat ik op de vooropleiding van de dansacademie. Tot ’s avonds laat dansen, daarna nog huiswerk maken. Daar leerde ik dat hard werken prima is, zolang je ook weet wanneer je moet uitrusten. Marco is daarin anders. Veertien jaar geleden kreeg hij een burn-out. Dat was heftig om van dichtbij mee te maken. Het heeft me geleerd hoe belangrijk het is om naar jezelf te luisteren voordat je lijf of hoofd aan de noodrem trekt. Ik heb ook weleens gemerkt dat mijn harde schijf vol zat. Ik vroeg een nieuw paspoort aan en wist ineens mijn telefoonnummer niet meer. Mijn postcode? Ook weg. Dat zijn van die momenten waarop je denkt: misschien moet ik even een stap terug doen.

Gelukkig kan ik dat meestal goed. Maar eerlijk is eerlijk: ik laad niet op van wekenlang niets doen. Het klinkt misschien gek in een nummer over luieren, maar het maakt mij eigenlijk best ongelukkig als niemand me nodig heeft. Dat merk ik nu ook onze oudste zoon zijn vleugels uitslaat. Natuurlijk ben ik trots, maar ik weet dat ik best even in een gat val als hij weg is. Tegelijk geniet ik juist van alles wat daarbij komt kijken. Helpen zoeken naar een woning. Meedenken over zijn opleiding. Dat soort dingen geven mij energie.

Ontspanning zit voor mij vaak in de kleinste momenten. Als ik ergens vijf minuten moet wachten, kijk ik eerst wie ik even kan bellen. En als niemand opneemt, pak ik mijn telefoon erbij om iets te kijken waar ik om kan lachen. Op vakantie kan ik prima een dag luieren. Maar deze zomer neem ik wel het script van de musical Cabaret! mee. Dat klinkt misschien niet heel ontspannen, maar voor mij werkt het juist wel. Als ik weet dat er na de vakantie een enorme berg werk op me wacht, kan ik moeilijk loslaten. Door af en toe alvast iets te doen, ontstaat er juist ruimte in mijn hoofd.

De kunst wordt deze zomer vooral om niet overal iets van te vinden. Niet overal verantwoordelijk voor te willen zijn. Niet overal bovenop te zitten. Want je moet gewoon rust hebben. Uiteindelijk gaat ontspannen voor mij niet over nietsdoen. Het gaat over ruimte maken. Voor mijn gezin. Voor een goed boek. Voor een wandeling. Voor een middag waarop niets hoeft. Voor lachen, lezen, zwemmen en gewoon even zijn. Dus als je me zoekt deze zomer: ik ben er even niet.

Deze editorial vind je in &C's nieuwste editie 'Ik ben er even niet'.