Bente Fokkens: 'Ik maak liever punkbeslissingen dan veilige keuzes'

Bente Fokkens (25) is zangeres én actrice - en bewijst dat je moeiteloos beide kunt zijn. In Beste Zangers groeide ze uit tot publiekslieveling, omdat elk nummer dat ze zingt recht uit haar hart lijkt te komen. 'Als ik later dood ben, wil ik dat mensen zeggen: die Bente maakte toffe keuzes.'

Dan trappen we meteen af. Deze editie staat in het teken van afwijken van het traditionele plaatje. Hoe zit dat bij jou?
'Ik ben best tegendraads. Dat klinkt cool, maar kan heel vermoeiend zijn voor de mensen met wie ik werk. Ik maak liever punkbeslissingen, onverwachte en misschien onlogische keuzes, dan dat ik met de stroom mee ga. Als je je tour langs de grote zalen van Nederland uitverkoopt, zoals afgelopen week gebeurde, kun je op een ‘veilig’ moment stoppen. Maar ik denk dan: oké, meer zalen! Eigenlijk wil ik dat als ik later dood ben, mensen zeggen: die Bente maakte toffe keuzes. Daarom vind ik artiest zijn zo lekker: ik kan gewoon doen wat ik wil.'

Je trekt je van niets of niemand iets aan?
'Ik probeer me er niet door te laten leiden, maar het boeit me wel heel erg wat mensen van me vinden. Zowel van mijn werk als van mij als persoon, al lopen die twee dingen in mijn geval in elkaar over. Toen ik jaren geleden aan de pil ging en meer vocht vasthield, kreeg ik daar online comments over. 'Wow, wat is met haar gebeurd?' schreven mensen. 'Zieke glow down.' Ik werd er zo onzeker van dat ik aan de 75 Hard Challenge begon en in no time tien kilo afviel. Nog steeds kan ik onzeker zijn over mijn uiterlijk. Ik denk dat elke vrouw dat herkent, we worden er nou eenmaal op beoordeeld. Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik inzie dat het zonde is om over je uiterlijk in te zitten. Als je later negentig bent, denk je niet: dat was zo’n leuke dag, want ik zat lekker strak in mijn pakkie. Je denkt waarschijnlijk alleen maar: wat was ik prachtig. Al moet ik zeggen dat ik nu niet veel negatieve reacties meer krijg. Zeker sinds Beste Zangers zijn mensen vooral lief, over mij en over mijn liedjes. Waarom dat is, weet ik niet.'

Heb je weleens iets met de wereld gedeeld waar je achteraf spijt van had?
'Nee, dat niet. Ik vind het alleen maar goed dat mensen weten dat ik geen perfect leven heb gehad, maar dat het bij mij ook een rotzooi is. Dat is het bij iedereen, maar daar heb ik me vroeger weleens alleen in gevoeld. Als ik berichten krijg dat mensen zich herkennen in wat ik zing over ingewikkelde familierelaties, onzekerheid of ADD, denk ik alleen maar: hard. In die zin bestaat er voor mij niet zoiets als te persoonlijk. Al deel ik ook niet álles. Sommige dingen blijven van mij. Zodra iets betrekking heeft op de mensen van wie ik hou, bijvoorbeeld. Of op mijn seksleven. Ik zou de leukste verhalen kunnen vertellen, echt waar, maar die behoefte voel ik niet.'

Hoe hebben Jij en je vriend elkaar ontmoet?
'Sam is producer en werkt veel met S10, iemand van wie ik altijd fan ben geweest. Ik wilde daarom graag een keer met hem de studio in. Rond kerst zei mijn label: we hebben een kerstcadeau voor je. Hij bleek mijn kerstcadeau. We zaten op dat moment allebei nog in een relatie, dus we werden alleen vrienden. Toen we weer vrijgezel waren, kregen we steeds meer contact. Als we elkaar ‘s avonds FaceTimeden, was het ineens zo zes uur ‘s ochtends. 'Volgens mij is dit meer dan vriendschap,' zei ik op een gegeven moment. Daarna zijn we zo ziek verliefd op elkaar geworden. Sam is zo lief voor me. Inmiddels zijn we vier jaar samen en wonen we samen. Hij trok in mijn vorige huis bij me in, maar dat was maar dertig vierkante meter. Alle opbergruimte die er was, had ik nodig, dus hij moest het met één lockertje doen. Bovendien had Pip meer ruimte nodig. Nu wonen we groter.'

Hij is vorig jaar flink ziek geweest? Hoe heeft dat jullie relatie veranderd?
'Nadat we terugkwamen van een vakantie op Bali, kreeg Sam ontzettende hoofdpijn. Hij kon zijn haar niet eens kammen, zo’n pijn had hij. Eerst dachten we dat het een virus was dat hij daar had opgedaan, maar het ging maar niet over. Toch zei zijn huisarts niet veel meer dan: ‘Niet te veel paracetamol slikken en houd maar een hoofdpijndagboek bij.’ Ik zag ondertussen hoe er steeds minder van hem overbleef. Hij at niet meer, dronk niet meer en alles deed pijn. Pas toen hij blind werd aan één oog, werd hij opgenomen. Hij heeft twee weken in het ziekenhuis gelegen voordat ze wisten wat het was. Ik heb écht gedacht dat hij doodging. Eén specifiek moment zal ik nooit vergeten. De doktoren hadden ons net verteld dat ze ook rekening hielden met dat het MS kon zijn. Ik liep naar buiten, de parkeerplaats op, om mijn beste vriendin te bellen en heb gewoon gegild van verdriet. Ik wist niet dat ik het in me had, maar...

Maar ja, ik stond te gillen. Er kwam een auto aangereden om te parkeren in het lege vak waar ik stond en ik zag de bestuurder naar me kijken, zich realiseren dat ik hélemaal overstuur was en langzaam weer achteruit rijden. Dat moment staat op mijn netvlies gebrand. Gelukkig was het geen MS, maar een auto-immuunziekte. Het gaat nu een stuk beter, maar hij is nog steeds heel moe en ook zijn zicht is niet helemaal terug. Aan de buitenkant zie je niets aan hem, wat het soms eenzaam voor hem maakt. Zijn ziekte heeft ervoor gezorgd dat we het zorgeloze zijn verloren, maar tegelijkertijd heeft het ons dichterbij elkaar gebracht. Onze communicatie is beter geworden. Ik check vaker bij hem in, vraag hoe het gaat en of ik iets kan doen, en andersom deelt hij vaker hoe hij zich voelt. Voorheen ging dat minder goed. Mannen moeten sowieso wat beter leren communiceren, als je het mij vraagt.'

In hoeverre leef jij nog het leven van een 25-jarige?
'Ik ben een alles of niets-er. Als ik jarig ben, zoals gisteren, dan ga ik zuipen en dan ga ik er ook voor. Dan ben ik de volgende dag teringbrak. Maar voor Beste Zangers wilde ik juist in topvorm zijn, zodat ik terug kon kijken en denken: jezus, wat straal je. Ik deed opnieuw de 75 Hard Challenge, dit keer omdat ik het zelf wilde, en dat strakke ritme vind ik dan heerlijk. Ook tijdens mijn show in Carré wilde ik kunnen dansen, zingen en springen zonder buiten adem te raken. Misschien moet ik gaan hardlopen, bedacht ik, maar dan maak ik er meteen van: ik ga voor een marathon trainen. Het is dus een beetje allebei: soms leef ik extreem gezond, soms als een 25-jarige. Maar veel uit ga ik sowieso niet meer. Ik word steeds vaker herkend en als ik dan ook nog gedronken heb, kan ik zulke anxiety krijgen. Heb ik niets raars gezegd, twijfel ik dan achteraf. Was ik niet te hard? Ik word namelijk een men hater als ik gedronken heb. Als ik een man te hard vind praten of een vrouw hoor onderbreken, word ik boos. 'Typisch mannen,' zeg ik dan. Ja, ik heb een feministische dronk. Ik ben nuchter ook feministisch, maar dan word ik extra vurig.'

Is jouw carrière altijd een vooropgezet plan geweest of rol je van het een in het ander?
'Acteren ben ik echt ingerold. Ik vond het heel leuk, en nog steeds, het is lekker larpen de hele dag, maar ik doe het nooit meer. Als je zingt én acteert, word je als zangeres niet serieus genomen. Mensen denken te veel in hokjes. Muziek is mijn grootste liefde, dus nu ga ik vol voor het zingen. Daarbij durf ik vooruit te denken, over wat ik nog wil maken en wat voor shows ik wil doen. Het lukt me sinds kort zelfs om van het succes te genieten. Voorheen was ik bij elk succes bang dat het de laatste keer was en het daarna bergafwaarts zou gaan. Maar nu, met de tour die snel uitverkocht, lukt het om te denken: nee, dit is pas het begin.'

Wil je meer lezen? Dat kan in het nieuwe &C-nummer 'Kerst op jouw manier'. Het blad ligt nu in de winkels en is online verkrijgbaar.

Shop &C's nieuwste editie hier