Glennis Grace: 'Ik dacht: als ik morgen niet wakker word, is het goed'

Glennis Grace staat drie jaar na het 'Jumbo-incident' weer op het podium, speelt in hitserie Sleepers en heeft een nieuwe liefde. In de nieuwste &C vertelt hoe ze daar is gekomen. Spoiler alert: niet vanzelf. 'Ik ben heel lang niet buiten geweest omdat ik dat niet durfde.'

Hoe voelt dat, gecanceld worden?
'In 2018 was het hele land in rep en roer vanwege America's Got Talent, nu gebeurde hetzelfde vanwege een heel andere reden. Daarom hou ik die twee uitersten heel dicht bij me: de top en de bodem. Het allerergste was dat ik niet meer kon zingen, dat ik niet meer gevraagd werd. Het is mijn uitlaatklep, ik móét zingen, want dat maakt me rustig. Als je dat drie jaar lang niet meer kan doen, ga je toch een beetje dood vanbinnen. Natuurlijk wist ik wel dat ik ooit weer zou gaan zingen, desnoods in de kroeg of in mijn eentje, midden op de Dam. Maar vooral die mediagekte eromheen maakte het moeilijk. Al die mensen die een mening over je hebben, al die items in talkshows, het blééf maar doorgaan. Elke keer als ik dacht dat het wat rustiger werd, kwam het wéér terug. Er was een moment dat ik letterlijk gek werd, dat ik dacht: als ik morgen niet wakker word, is het goed.'

Heb je dat serieus gedacht?
'Een blauwe maandag, ja, het spookte door mijn hoofd. Dat was mijn dieptepunt.'

Wat heb je gedaan?
'Ik heb mijn moeder gebeld en haar gevraagd of ze meteen kon komen. Ik heb gezegd dat ik het niet meer trok, dat ik bang was voor wat ik op dat moment voelde, de gedachten die bij me bovenkwamen. Ze is meteen gekomen, net als een groepje goede vrienden. Door hen kwam ik langzaam weer bij zinnen.'

Lees ook: Chantal over cancelcultuur: 'Leren te vergeven voor hun fouten kost me bij sommige mensen nog moeite'

Ben je veel vrienden kwijtgeraakt?
'Helaas wel. Je komt er in zo’n situatie al snel achter wie je echte vrienden zijn. Glen Faria is er eentje, hij is mijn main person geweest in die tijd. Glen stond meteen voor de deur op de avond dat ik uit de cel kwam. Het blijft nog steeds heel gek om dat te zeggen. Hij is de hele avond bij me geweest, heeft geluisterd. Dan breek je, van zoveel liefde. Hij is echt mijn broer. Inmiddels heb ik sommige mensen die me hebben laten zitten weer benaderd. 'Joh, laten we een keertje praten.' Omdat ik er niet van hou om met dat nare gevoel rond te lopen. Zij zullen hun redenen hebben gehad om te doen wat ze hebben gedaan, so be it. Ik kan mensen vrij goed vergeven. Al zeg ik je eerlijk dat ik dat niet bij iedereen kan.'

Bij wie niet?
'Dat zeg ik niet, ook omdat ik ze wil sparen.'

Waren er dagen dat je je niet meer durfde te vertonen op straat?
'Zeker. Ik ben heel lang niet buiten geweest.'

Hoe boog je dat om?
'Mede dankzij die vrienden. Zij belden me op een gegeven moment op: 'We gaan uit, Glen, trek iets leuks aan.' Ik wilde niet, maar ze zijn naar mijn huis gekomen en bleven net zo lang tot ik meeging. Ik had vervolgens de avond van mijn leven. Niemand sprak me aan en als ze dat al deden, was het om te zeggen hoeveel respect ze voor me hadden. Dat ik er weer was, dat ik er nog stond. Ik had verwacht dat mensen naar zouden doen, maar het omgekeerde gebeurde.'

Lees ook: Yvonne Coldeweijer is terug: 'BN'ers mogen me zeker weer vrezen'

Heb je in die slechte periode helemaal niet opgetreden?
'Er waren wat privé- en personeelsfeestjes, dat soort dingen. Ik was zó bang, maar ik ging, want die kachel moest wel blijven roken. De eerste keer was in eerste instantie vreselijk. 'Dames en heren, hier is Glennis Grace!' En dat er dan drie mensen plichtmatig klappen. Ik ben met mijn ogen dicht gaan zingen. Maar het mooie is dat er dan toch iets in me omhoog komt, dat ik denk: kom maar op, ik ga dit gewoon doen. En ik kan zingen, dat helpt. Uiteindelijk pak ik ze in met mijn stem. Dat is iets wat ik heb geleerd van deze periode. Hiervoor dacht ik dat ik wel leuk kon zingen, maar er zijn veel meer mensen die dat kunnen, dus no big deal. Maar ik heb nu aan den lijve ondervonden wat ik met mijn stem teweeg kan brengen, hoe ik de stemming om kan buigen. Ik kan mensen raken, zelfs als ze heel boos op me zijn.'

Heeft die periode je veranderd?
'Absoluut. Ik ben niet gelovig opgevoed, maar ik geloof wel in iets. Daarom draag ik altijd een ketting met een kruisje. En het is niet zo dat ik in die tijd elke avond op m’n knieën naast mijn bed zat te bidden, maar ik vroeg wel steun aan een hogere macht. Dat hielp me, ik had dat nodig. Want als ik in de spiegel keek, zag ik iemand die ik niet meer herkende. Mijn ogen stonden raar, ik was een schim van mezelf.'

Wil je het hele interview met Glennis lezen? Je leest het in de editie van &C die nu in de winkels ligt en natuurlijk online te bestellen is.

Scoor de allereerste editie van 2026 hier