Stiekem laat ik mijn zoon achter de stoel van de chauffeur poepen

Op vakantie gaan is allemaal leuk en fijn, tot je je cruise mist of je zoon in een rijdende auto moet kakken. Ach, andermans drama levert in ieder geval wat te lachen op.

Wat een uitzicht
Chloë (29): ‘De vriendin met wie ik in Zuid-Afrika ben, wil heel graag de zonsondergang bekijken vanaf de Table Mountain. Ik heb zieke hoogtevrees, dus dat lijkt me niks voor mij. Maar omdat zij het zo graag wil, besluit ik het toch te proberen. Het gaat prima, tot we halverwege de hike bij een gigantisch steil pad komen – in mijn beleving dan. Daar gaat het helemaal mis: ik begin te hyperventileren en moet kotsen, en kom alleen nog vooruit op handen en voeten. Omkeren heeft geen zin, dan zijn we langer onderweg dan wanneer we toch naar boven gaan. Ik ben een ware attractie voor alle hikers die ons fluitend inhalen. Waar je er normaal anderhalf tot twee uur over doet, doen wij er ruim drieënhalf uur over om de top te bereiken. Eenmaal op die berg is het inmiddels pikkedonker. Van de zonsondergang hebben we niks meegekregen, maar volgens de andere hikers was hij schitterend.’

Taskakker
Jeannet (33): ‘In een vlaag van vergeetachtigheid rijden mijn partner, kinderen en ik met onze auto op de rechterweghelft in Ierland. Het is rustig op de weg, en we zijn even vergeten dat ze hier links rijden. In een bocht komt ineens een auto ons tegemoet: op dezelfde weghelft dus. We botsen frontaal op elkaar. Gelukkig is het geen zwaar ongeluk en zijn we allemaal oké, maar onze auto is wel total loss. En dat terwijl we net onderweg zijn naar de ferry om weer naar huis te gaan. We willen alsnog de boot halen, dus regelen we via de verzekering een takelwagen die ons naar de haven brengt. Ons gezin neemt plaats op de achterbank. We hebben geen tijd te verliezen. Dan moet ons vierjarige zoontje ineens nodig poepen. We missen de boot gegarandeerd als we nu voor een sanitaire stop gaan. Hé, bedenk ik ineens, ik heb een boodschappentas bij me. ‘Kun je het daarop?’ vraag ik. Hij knikt ja. Stiekem laat ik hem achter de stoel van de chauffeur poepen, zodat die het niet kan zien. De zak knoop ik hermetisch dicht en loos ik op de boot. Omdat we de chauffeur na deze autorit van acht uur goed kennen, wisselen we nummers uit. Eenmaal thuis biecht ik op dat zijn takelwagen onderweg ook nog dienst had gedaan als wc. Gelukkig kon hij erom lachen.’

Schipbreuk
Wilbert (55): ‘De toeristenboot waarmee ik samen met mijn vriendin Marjan in vier dagen van Lombok naar Komodo vaar, begint ineens te zinken. Er is maar één sloep voor vier personen, terwijl we met twintig passagiers zijn. De vijf bemanningsleden hebben geen idee wat ze moeten doen. Gelukkig ben ik flight attendant, en weet ik wel hoe ik in deze situatie moet handelen. Ik neem de leiding over en leg de andere passagiers uit hoe ze moeten drijven om zo min mogelijk lichaamswarmte te verliezen. We overleven inmiddels al veertig uur op de Indische Oceaan onder de brandende zon, zonder eten en drinken. Om en om nemen we plaats in de sloep om even te rusten. Op open zee vraagt Marjan mij ten huwelijk: ‘Ik ben zo trots op jou, als we hier uitkomen, gaan we trouwen.’ Ze wijst meteen twee Duitse medepassagiers aan als bruidsmeisjes. Meer dood dan levend worden we bij puur toeval en geluk gered door vissers. We zijn euforisch. Na uren varen komen we aan in de haven. Eindelijk, we zijn veilig. Een jaar later gaan we terug naar Indonesië, en vraag ik Marjan officieel ten huwelijk. Kort daarna trouwen we, en zijn meerdere opvarenden te gast op onze bruiloft.’

Kort maar krachtig
Angelique (43): ‘Ik heb een zevendaagse cruise van Puerto Rico naar Sint Maarten, Aruba en Curaçao geboekt. Lekker feesten, ontspannen en de mooiste plekken zien, dat lijkt me heerlijk. Ik vlieg van Amsterdam naar Philadelphia, maar door noodweer kunnen we daar niet landen en moeten we uitwijken naar het vliegveld van Charlotte. Shit, daardoor mis ik mijn vlucht naar Puerto Rico en moet ik een nieuw ticket boeken. Ondertussen is het cruiseschip allang vertrokken. Op zeedagen mag ik niet aan boord komen, dus ik mag pas opstappen als de cruise ergens is aangemeerd. Terwijl de mooiste, paradijselijkste plaatsen aan mijn neus voorbij gaan, zet ik alles op alles om een nieuwe vlucht te regelen. Na vijf lange dagen wachten op en rond het vliegveld van Charlotte lukt het, en vlieg ik naar Aruba. De cruise vaart meteen door naar de volgende bestemming. Gekkenwerk voor die twee dagen, maar ja, ik heb nog wel zin in een feestje. Ik neem het er flink van in de 48 uur die ik nog heb. Curaçao was prachtig. Puerto Rico en Sint Maarten moet ik er voorlopig maar even bij fantaseren.’

Met zonder handen
Jan (36): ‘In Lima boek ik een rondvlucht over archeologische vindplaatsen. Mijn enthousiasme slaat al snel om in lichte paniek als ik ons toestel zie: een krakkemikkig, metalen, eenmotorig propellervliegtuigje. ‘Amigo!’ begroet piloot Alejandro me. ‘You are my co-pilot today.’ Ik zeg meteen dat ik hoogtevrees heb en dat vliegen in dit sardineblikje met propeller daar niet echt bij helpt. Alejandro haalt zijn schouders op. Eenmaal hoog in de lucht, haalt hij ineens zijn handen van de stuurknuppel. ‘My co- pilot, take over for a few moments. Then I fly no hands, hahaha.’ Ik verstijf compleet. Die knuppel durf ik met geen vinger aan te raken. Na wat voor mijn gevoel uren duurt, neemt hij de stuurknuppel gelukkig weer over. Later hoor ik dat door het haantjesgedrag van de piloten er af en toe een vliegtuig neerstort. Dat verklaart de herdenkingsmonumenten van bloemenkransen en kruisen die ik onderweg zag.’

Benieuwd naar de andere vakantiedrama's? Die lees je nu in &C's Zomerboek.