Leslie Keijzer

Sinds Leslie Keijzer in haar eerste boek Mama huilt harder openlijk vertelde over haar twee postnatale depressies, krijgt de Echte Gooische Moeder nog wekelijks berichten over hoe het met haar gaat. En dus is er nu Mama pakt door, haar tweede boek, over weer opkrabbelen, afbouwen met antidepressiva en de struggles die dat oplevert.

Met andere woorden: Leslie Keijzer is terug in je boekhandel, en klaar om met nog meer taboes korte metten te maken.

Postnatale depressies
Leslie voelt zich dankzij antidepressiva alweer een paar jaar de oude, als ze zich af begint te vragen: is het nog wel nodig om medicatie te slikken? Ze begint ermee nadat ze na de geboorte van haar zoons, beide keren, kampt met steeds intensere neerslachtige en angstige gevoelens. Op het dieptepunt durft ze zelfs haar huis niet meer uit en ontwikkelt ze een extreme angst om dood te gaan.

..

Pas veel later ontdekt ze dat wat ze voelt een naam heeft: een postnatale depressie. Iets dat een op de tien moeders ervaart, maar waar weinig tot niet over gesproken wordt. Om het gesprek op gang te brengen, schrijft ze het boek Mama huilt harder, en dat slaat aan: het wordt een bestseller. En belangrijker: Leslie gaat zich, door het slikken van antidepressiva, beter voelen en kan weer van het leven genieten.

Minder medicatie
Ze is alweer een paar jaar de oude, als ze zich af begint te vragen: is het nog wel nodig om medicatie te slikken? Als ze haar huisarts om raad vraagt, zegt die dat ze 'gewoon' kan afbouwen. Ze begint vol goede moed, beschrijft ze in haar nieuwe boek Mama pakt door, maar al snel blijkt dat veel makkelijker gezegd dan gedaan. 'Ik voelde me weer down en depri, de angstgevoelens kwamen terug en ik raakte in paniek. Het bleek een heel proces als je überhaupt wil afbouwen, en iets waar je weinig hulp bij krijgt. In die zin deed het me denken aan een bevalling: van tevoren, voordat je zo'n medicijn gaat gebruiken, word je heel goed begeleid, maar achteraf mag je het redelijk zelf uitzoeken.'

Leslie komt uiteindelijk tot de conclusie dat haar lichaam niet zonder kan. 'Nu slik ik een lagere dosis, en voel ik me weer vrolijk. De drang om te stoppen heb ik niet meer. Het is gek om te voelen dat je afhankelijk van zo'n medicijn bent, maar die afhankelijkheid heb ik inmiddels geaccepteerd.' Dat dat niet iedereen lukt, merkt ze aan de vele berichten die ze krijgt. 'Mensen sturen me dat ze alleen tegen mij durven zeggen dat ze antidepressiva slikken. Ook zelf ken ik meerdere mensen die het gebruiken, maar daar niet voor uitkomen. Ieder z'n ding, maar het zette me wel aan het denken: waarom is het zo erg om een pilletje te nemen? Het helpt toch veel meer als we het daar, net als eventuele struggles die erbij komen kijken, gewoon over kunnen hebben?'

Ozempic
Zo worstelde Leslie met haar zelfbeeld, nadat de antidepressiva ervoor zorgde dat haar gewicht toenam. En dus waagde ze zich aan Ozempic, deelt ze in haar boek. 'Het leek even een goede oplossing, maar ik dacht al snel: wat ben ik aan het doen? Ga ik elke keer zo'n naald in mijn buik stoppen? Ik vond het veel te veel gedoe.' Bovendien wil ze een ander voorbeeld aan haar kinderen geven, vertelt ze. 'Ik focus liever op blij zijn met wie ik ben en hoe het op dit moment gaat, dan op het altijd beter willen hebben. Niet dat ik er een oordeel over heb als anderen het doen, maar het bleek niets voor mij.'

Tussenkop