Ik kijk met een jaloerse blik naar ouders die schermtijd volledig verbannen hebben

Tsja, schermtijd... als ouder wil je je het kind het liefst niet opvoeden tot iPad-baby, maar soms kun je niet anders. Zeker als je zelf stiekem ook een iPad-baby bent - zoals Carmen Felix.

Ik zal het maar meteen zeggen: ik ben soms echt een schijnheilige moeder. Dat klinkt misschien hard, maar het is de waarheid. Want terwijl ik mijn dochter van drie met de grootst mogelijke zorg probeer te beschermen tegen de verleidingen van het scherm, ben ik zelf constant aan het scrollen, swipen en tikken op m'n kleine zakcomputertje. De hele dag door. Soms heb ik zelfs een schermtijd van zeven uur! 

En wat het nog erger maakt, is dat ik me precies hetzelfde voel als zij na een halfuurtje pixelstaren. Die korte, felle emoties die plotseling de overhand nemen als je iets anders moet doen, het humeur dat verandert van onschuldig naar opvliegend als iemand je stoort... Ik herken mezelf erin.

Vesper heeft, zoals de meeste peuters (en volwassenen), moeite met maat houden. Ze mag per dag maximaal een halfuur tv-kijken, meestal net voor etenstijd. Soms zelfs een uur als papa en mama echt effe wat rust nodig hebben of als er weer een crèchevirus heerst. Na een goeie dosis kijkplezier verandert ze echter van een vrolijk klein mensje in een kwaaie tornado, klaar om de boel op stelten te zetten. 'Nog één aflevering!' roept ze dan driftig. En als ik haar vertel dat de tv uitgaat, is de strijd begonnen. Ze schreeuwt, stampt, huilt en krijst. Het lijkt wel alsof de hele wereld in duigen valt, enkel omdat Beertje Paddington (haar huidige fixatie) even moet slapen.

Lees ook: Toen Nina Warink zwanger bleek, was Kalvijn in shock: 'Dit is wel heel snel, dacht ik'

Als ik eerlijk ben, kan ik het haar niet eens kwalijk nemen. Als ik mezelf een uur aan Instagram heb verloren, ben ik precies hetzelfde. Emotioneel labiel en dan nog een beetje hongerig ook. Daarom heb ik, vol goede bedoelingen, de iPad tot nu toe uit haar zicht gehouden. Omdat ze dan gegarandeerd verslaafd raakt. Alleen op lange autovakanties mag ze af en toe op mijn telefoon een tekenfilm kijken. Ik noem het noodzaak en praktisch, maar ik weet dat ik mezelf gewoon een beetje in de maling neem. 

Ik kijk met een jaloerse blik naar die ouders die schermtijd volledig verbannen hebben. Die mensen die hun kinderen van 8.00 tot 20.00 uur zoet houden met leerzame montessorispelletjes, een oude bromtol en een paar aftandse houten blokken. Wat doe ik verkeerd? Waarom kan mijn kind niet urenlang met een vel papier en drie potloden in de weer zijn? 

Tot ik dat heb uitgevogeld, ben ik voorlopig maar gewoon die moeder die geniet van haar welverdiende TikTok-scrolsessie, terwijl haar dochter nog één aflevering Paddington kijkt. Echt de laatste hoor.

Scoor &C's nieuwste special nu hier!