Ze keek naar mij met een blik die ik alleen aan deurwaarders en daklozenkrantverkopers geef

James gaat weer naar de sportschool, en doet mee aan een klasje waar hij meer leert dan alleen oefeningen.

Toen mijn huisarts hoofdschuddend aan de noodrem trok en allemaal grafieken aan mij liet zien, schreef ik me - voor de zoveelste keer - in bij een sportschool, bij ons om de hoek. De sportlievende mevrouw achter de balie tikte mijn gegevens in en verslikte zich toen ze mijn geboortedatum zag. 

Vol afgunst keek ik naar haar bodybuilderige voorkomen. Haar schouders hadden iets weg van een bergketen. Ze leek gebeeldhouwd uit staal en steen en vrouwelijkheid. 'Ik geef straks een groepslesje. Je mag meedoen, hoor,' zei de vrouw. Ik zocht naar smoesjes, maar ze leek mijn leugenachtige brein geblokkeerd te hebben met haar onvervalste vriendelijkheid. 'Wat voor lesje is het?' vroeg ik onzeker. 'Een buik billen benen klasje. Veel mensen denken dat dat een les voor vrouwen is, maar niet alleen wij vrouwen hebben een buik, billen en benen,' zei ze. Ik keek naar mijn lichaam en knikte instemmend.

Nog geen dertig minuten later stond ik ietwat nerveus in een zaaltje. Ik zag dat ik vanochtend twee verschillende sokken had aangetrokken en er kwam botsautohouse uit de jaren negentig uit de luidsprekers. 'Deze muziek komt uit mijn tijd,' zei ik onnodig triomfantelijk tegen het meisje dat naast mij stond te rekken en stretchen. Ze keek naar mij met een blik die ik alleen aan deurwaarders en daklozenkrantverkopers geef. Het is een blik die schommelt tussen medelijden, zelfoverschatting en irritatie. 

'We hebben een nieuw iemand in ons midden. Hij heet James en maak je maar geen zorgen. Hij is te oud om een viezerik te zijn,' zei de sportschooljuf. Eerst wilde ik iets terugzeggen, maar in feite had ze gewoon gelijk. Ik keek om me heen en zag tien jonge vrouwen. Tien ongelooflijk goed gebouwde, jonge vrouwen. Alles wat zacht moet zijn, was zacht en alles wat hard moet zijn, was hard. Ze waren stuk voor stuk een perfecte combinatie van cement en puddingbroodjes. Ik voelde geen opwinding, maar ontzag. 

Na drie oefeningen herhaalde ik de woorden van de juf in mijn hoofd: te oud om een viezerik te zijn. Hoe langer de les duurde, hoe vriendelijker die woorden gingen klinken. De vrouwen zagen mij niet als gevaar. Ik was gewoon een klasgenoot met een BBB-baard. Ze hoefden niet meer op hun hoede te zijn. Ik voelde een vorm van trots. Als vader van een zoon worstel ik geregeld met het beeld wat jongemannen van vrouwen hebben. Jonge jongens wordt dat ingefluisterd door dropshippende testosteronclowns. Het aanjagen van angst is niet iets wat een man zou moeten najagen. Het voortbrengen van vrees is geen onderscheidende karaktereigenschap.

'Ben je er vrijdag weer?' vroeg de juf, voordat ze een leenhanddoek mijn richting opgooide. 'Sowieso. Ik heb veel geleerd vandaag,' hijgde ik. 'Wat heb je allemaal geleerd dan?' 'De sumo squat, donkey kicks en nog iets veel belangrijkers: wees gewoon iemand waar niemand bang voor hoeft te zijn.'

Scoor hier &C's juninummer!