Ik voel me smerig, uitgeput en alles kriebelt

'Papa steek de tent niet in de fik.' Het is bijna donker. We staan met z'n vieren voor de tent. Cairo en Skye kijken bang. Ties ziet er verwilderd uit, als een deelnemer uit Expeditie Robinson, na de samensmelting. 'Geen zorgen, liefjes alles komt goed.'

Ik hoor de aarzeling in zijn stem. We staan op een camping in the New Forrest, Engeland. De toiletfaciliteiten zijn uitgeleefd, naast ons heeft een schreeuwende vriendengroep hun kamp opgezet en ons beige tent ziet zwart van de vliegende mieren. Leuk biologie feitje: mieren vliegen maar 1 keer per jaar uit, dit jaar precies op onze tent.

Ik voel me smerig, uitgeput en alles kriebelt, maar niets helpt om de mieren te verjagen. Ties spuit deo in de lucht en de vochtige lucht transformeert in een schreeuw van vuur. Ik gil maar de tent overleefd het. De jongens vinden het cool. De mieren zijn er nog steeds, maar zitten nog niet écht in de tent, dus de jongens gaan slapen en wij hergroeperen ons.

Een half uur later zitten we naast elkaar op twee wankelende klapstoeltjes met tussen ons in een fles wijn. Precies als we gaan zitten begint het te regenen. Ground zero is officieel bereikt. 'Ik accepteer niet dat dit onze vakantie is.' Ik voel me zielig, maar Ties zegt: 'We moeten nu even sterk zijn' en dus maken we de beslissing die niemand met een tent wil maken: alles inpakken en de volgende dag verkassen. Ik denk aan een quote van JK Rowling: 'Rock bottom became a solid foundation to rebuild my life' of in ons geval 'rebuild our holiday.'

Met geluk vinden we een schattig vakantiehuisje op de Isle of Wight waar onze dinosaurusbotten-expeditie begint. We vinden een fossiel van 125 miljoen jaar oud, eten warme pies en slapen in zachte bedden.

Een vakantie voelt als het leven op steroids. Je kunt vanuit het as van een weggeregende campingbarbecue herrijzen tot Nevada met enkel een dak boven je hoofd.