Waarom doen we alsof ouder worden iets met falen te maken heeft?

Jong blijven is tegenwoordig geen wens meer, maar een opdracht. 

Je bent niet gewoon mens, nee, je bent jeugdig. En als dat niet zo is, dan heb je het laten verslonzen. Te weinig selfcare, geen discipline en te veel toegegeven aan het leven. Eigen schuld. Het lichaam is een onderhoudsproject geworden, iets wat strak moet blijven en gehoorzaam. Pijn is fout en vermoeidheid zwakte. En ouderdom klinkt nu als persoonlijk falen waar je aan moet sleutelen. 

Ik moet daar steeds vaker om lachen. Misschien omdat ik ouder word. Misschien omdat mijn moeder ouder wordt. Maar ook omdat ik soms zie hoe bizar het is dat we doen alsof ouder worden iets met falen te maken heeft. Alsof we, als we maar genoeg smoothies drinken, crèmes smeren en spuiten zetten, de tijd kunnen stoppen. In werkelijkheid is het lichaam een huis waarin geleefd wordt, met krassen op de vloer, piepende trappen en een kast vol herinneringen. 

Ik bedoel: mijn moeder zou niet fit zijn volgens Instagram. Pijn aan haar knie, sneller moe en hier en daar wat uitgezakt. Maar daartegenover staat dat zij mij al 32 jaar als alleenstaande moeder opvoedt en zich een slag in de rondte heeft gewerkt. Natuurlijk krijg je dan pijntjes. Je hebt je leven lang je uiterste best gedaan om er iets van te maken, ook al werd het je niet makkelijk gemaakt. Verval klinkt alsof er iets misgaat. Alsof het lichaam opgeeft. Maar eigenlijk doet het wat het al die jaren heeft gedaan: leven. Slijtage is het bewijs van gebruik. Je wilt toch ook geen splinternieuwe ziel op je zestigste?

We zijn collectief vergeten dat ouder worden de bedoeling is. Alsof we per ongeluk in de toekomst zijn beland en paniekerig proberen terug te sprinten met botox, proteïneshakes en stemmen die ons vertellen: ‘Age is just a number’. Nee hoor. Leeftijd is een optelsom. En die telt gewoon door. Jeugdigheid wordt verkocht als controle: kijk mij eens winnen van de tijd. Maar de grap is: tijd wint altijd. Ik kijk in de spiegel en zie dat dingen verschuiven. Niet instorten, maar verschuiven. Mijn gezicht wordt minder strak, en meer van mij. Mijn ogen staan zachter. Niet doordat ik uitgeruster ben, maar omdat ik minder mijn best doe om alles onder controle te houden. Mijn schouders zakken sneller omlaag. Ik herstel langzamer van een gierende kater, maar voel ook sneller wanneer iets niet klopt. Ik heb minder geduld voor onzin. Een nacht slecht slapen voel ik drie dagen.

Tegelijkertijd weet ik nu precies wie ik dan wel en niet wil zien. Mijn lijf maakt keuzes waar mijn hoofd vroeger overheen walste. Het zegt geen ‘ja’ meer als het eigenlijk ‘nee’ bedoelt. Ik hoop dus dat mensen in de spiegel kijken en niet denken: dit moet weg. Maar: dit hoort erbij. Verandering is niet het tegenovergestelde van schoonheid, maar daar onderdeel van. Ouder worden is niet aftakelen, het is een upgrade. Functies verdwijnen soms en dan komen er andere voor terug, zoals zachtheid, ontspanning en je niet meer zo druk maken over mensen die dat niet verdienen. Minder flexibel misschien, maar ook een stuk minder gevoelig voor bullshit.

Deze column vind je in &C's Fitspecial, die net uit is.