De filosofische Micha bleek een afhankelijke grijze muis: 'Ineens dacht ik: ik ben op deze manier niet gelukkig'

In 'Aan/uit' vertelt in iedere &C-editie iemand over de periode waarin hun relatie aanging, en hoe deze vervolgens weer uitging. Met deze editie: Daniëlle (44) dacht in Micha (36) haar soulmate gevonden te hebben. Maar toen Micha écht in zich liet kijken, begon de twijfel.

AAN
'We zaten een stukje uit elkaar op de grasheuvel. Allebei op een blauwe handdoek, te midden van een handvol andere vrouwen die gingen voor roze, geel en rood. Dat alleen al intrigeerde me. Het was begin juni en ik volgde een workshop Schrijven vanuit je ware stem, creatief schrijven om je innerlijke wereld te onderzoeken. Ik ben schrijfcoach en dit leek me een leuke uitdaging. Ik herinner me vooral haar blik. Alsof ze net buiten de groep stond en tegelijk alles registreerde. Haar ogen waren donker, haar haar was vastgebonden met een elastiekje. Er lag een boek op haar schoot: Het ware verhaal van jou en mij van Delphine de Vigan. Dat boek alleen al. Ik voelde iets in mijn buik bewegen. 

Bij de afsluitende borrel raakten we aan de praat en ze lachte toen ik een grapje maakte over de cursusleidster. Haar gezicht op dat moment intrigeerde me. Micha lachte wel, maar een fractie te laat. Alsof ze eerst checkte of het veilig was. Wat is jóúw verhaal, dacht ik. Wie ben jij? Ik vond haar schattig. Niet zo'n schreeuwerd. Ze had iets bedachtzaams waardoor ik mijn eigen woorden voor het eerst in maanden weer zorgvuldig koos. Ze daagde me uit, vroeg door, soms op het filosofische af waardoor ik diep in mezelf moest graven. Als ik iets vertelde, begreep ze me. Ze vulde woorden voor me aan. Beschreef exact mijn gevoel van onrust doordat ik als zzp'er nooit weet wat mijn inkomsten zijn omdat die maandelijks wisselen. Micha herkende het. Ze is zelf freelancemasseuse bij een wellnesscenter. Ik viel op dat bedachtzame. Haar dromerige uitstraling. Een elfje met sproeten.

Lees ook: Fleur ontmoette de Britse Tom op het Oktoberfest: 'Ik heb gewoon m'n eigen Jude Law, dacht ik'

Vanaf die dag appten en belden we dagelijks. We tipten elkaar boeken. Stuurden quotes die ons raakten. Of we keken synchroon een film, ieder in ons eigen huis. Dan hoorde ik haar ademen. Of we reageerden op een acteur of scène. Ik droomde over haar, en op de avond dat we elkaar twee weken kenden en samen een curry maakten, spraken we naar elkaar uit dat we verliefd waren en hadden we voor het eerst seks. Het was magisch. Teder. Ze gaf me kleine kusjes over mijn hele lichaam. Ik leefde wekenlang in een high. Ik wilde alles over Micha weten. Ik wilde haar opzuigen en voelen. In mijn hart, in mijn hoofd en in mijn bed. Ze leek door me heen te kijken en tegelijkertijd voelde het veilig. Alsof ze wat ze in mij vond niet zou gebruiken. Het voelde als een superklik. Bison Kit. 

Drie maanden later trok ze bij me in. Zij woonde nog thuis. Ik had een flatje in Amsterdam-West, twee hoog, met scheve vloeren en een balkonnetje op het zuiden. We dronken koffie in bed, lazen elkaar hardop voor en hielden een schriftje bij waarin we elkaar elke dag een compliment gaven. Soms over iets stoms als sokken, soms over iets groots als lef.'

UIT
'Nadat de overweldigende wittebroodsweken voorbij waren, begon ook het normale leven. We hadden gezamenlijke Spotify-lijsten en schreven stukjes tekst en lazen die aan elkaar voor. Maar Micha stelde veel vragen. In het begin vond ik dat nog lief. 'Vind je me nog leuk?' 'Was ik bij je ouders niet te stil?' Maar de vragen kwamen steeds vaker. 'Waarom kijk je zo?' 'Vind je haar een mooie vrouw?' Het werd zeurderig. Micha vroeg me haar gerust te stellen, steeds weer, en ik deed dat, steeds weer. Het remde me af, ook in bed. Soms ontliep ik haar omdat ik geen zin had in haar vragen om bevestiging. Mijn elfje verschool zich achter mij terwijl ik haar daarvoor had gezien als een vrouw met pit. Ze had nota bene een eigen bedrijf. Ondernam van alles. Had ik me zo in haar vergist? 

Ja dus. Het bedachtzame bleek afhankelijkheid. Onderdanigheid bijna. Voor mij voelde het alsof ik met elk advies dat ze overnam, met elk woord van troost dat ik uitsprak, iets inleverde. Ik vertelde wat haar gedrag met me deed en Micha beloofde beterschap. Maar ze zei het een en deed het ander. Ze beloofde me te vertrouwen, maar bleef in mijn ogen zoeken naar bevestiging die ik steeds moeilijker kon geven. We werden regelmatig nageroepen op straat. De wereld verhardt. Mensen denken dat ze alles maar mogen zeggen. 'Lesbo's', roepen ze dan. Of, als we hand in hand liepen: 'Viezeriken!' Eén keer spuugde iemand op Micha's jas. Ze trok me zwijgend de tram in, haar hand sidderend in de mijne. Thuis wilde ze douchen. Ik maakte soep, knuffelde haar. Toen ik zei dat ze mooi was, zei ze: 'Zeg dat alsjeblieft alleen als je het echt meent.' Haar kwetsbaarheid transformeerde naar slachtofferschap. Micha vroeg me bij elke beslissing om raad. Die onzekerheid begon me te irriteren. 

En ineens dacht ik: ik ben op deze manier niet gelukkig. Haar gehang aan mij werd te zwaar. Maar ik zag ook de leuke kanten. Haar creatieve geest. De mooie gesprekken die we hadden over boeken en prachtige zinnen, toekomstplannen, kunst. We waren twee jaar samen toen ik haar een keer aankeek terwijl ze 's avonds op de bank zat: een plaid tot aan haar kin, haar ogen rusteloos op haar telefoon. Ik dacht: je lijkt wel verdwenen. Niet letterlijk, ze zat er gewoon. Maar de vrouw die daar op dat grasveld zat te schrijven, die vol overtuiging over Virginia Woolf sprak, die vrouw was ik ergens kwijtgeraakt. Ik miste mijn leven vóór Micha. De onbezorgdheid. Het mezelf niet altijd hoeven verklaren. Ik 'ontsnapte' soms een uurtje. Ging hardlopen. Micha veranderde steeds meer in een grijze muis. Op de schrijfcursus vond ik haar zo licht en vrolijk. Nu ik haar echt leerde kennen, zag ik dat ze op papier weliswaar alles durfde, maar dat ze in het echt worstelde met zich zichtbaar maken.

Lees ook: Door Joskes persoonlijke groei veranderde haar relatie: 'Snikkend viel ik in Thijs' armen, maar hij verzandde in clichés'

Ik opperde therapie, maar dat vond ze niet nodig. Ik gaf haar al genoeg inzicht met onze gesprekken. Ze zou heus uit haar dal groeien. Het was vast een fase. Maar ik wilde haar geliefde zijn, geen hulplijn. Misschien had ik haar wel nooit echt gekend. Had ik me echt zo gruwelijk vergist in wie ze was? Enkel gezien wat ik zo graag wilde zien? Dat ze sterk was. Vrij. Filosofisch. Dat ze net zo onderzoekend in het leven stond als ik. Het voelde als wakker worden uit een droom die net te lang had geduurd. Niet met een schok, maar met dat vreemde gevoel van mist en wazigheid. Ik was teleurgesteld, maar niet boos. Meer ontgoocheld. Maar dan hadden we weer een leuke avond en vreeën we als vanouds: twee vogels die elkaars veren schoonpoetsten. Of we gingen naar een boekpresentatie van een kennis en zaten weer vol literair vuur. Ik worstelde. 

De verrassing kwam toen ik een keer thuiskwam van mijn werk. Ze liep uit de badkamer met nat haar en haar koffer stond gepakt in de slaapkamer. Ik wist meteen dat ze ging. 'Je bent een thuis geweest,' zei ze zacht. 'Maar ik wil mezelf zoeken.' Ik knikte. Ik snapte haar. Ook ik was moe. Niet van haar, maar van wat we waren geworden in die bijna drie jaar samen. Ik had mezelf zo vaak aangepast, zoveel gegeven dat ik óók iets verloren was. We omhelsden elkaar en ze ging. Ik voelde geen verzet meer, alleen een zachte pijn, alsof ik een tand losliet die al maanden aan het wiebelen was.

De stilte na haar vertrek voelde als rust. En nu, twee maanden later, is de pijn nog niet gesleten. Lange tijd voelde ze als mijn andere helft. Het gekke is dat we nooit echt ruzie hadden. Het kabbelde. Alles kabbelde. Ik denk zonder spijt aan Micha. Ik heb geleerd dat iemand liefhebben niet betekent dat ik mezelf moet inleveren. Ik ben milder geworden in wat ik vraag en strenger in wat ik wil geven. De dag nadat ze ging, vond ik een papiertje in een boek in haar handschrift. 'Ik heb van je gehouden zoals je een droom vasthoudt. Zacht. Maar ik was elke dag bang om wakker te worden.' Ik denk dat ze het perfect heeft verwoord. Ik heb het briefje nog steeds.'

Het verhaal van Daniëlle staat in &C's oktobernummer dat nu in de winkels ligt. Ren dus om snel meer van dit soort spetterende verhalen te lezen, of bestel 'm vast hier online:

Shop &C's nieuwste editie hier