Om rijk te worden met crypto nam Mandy flinke risico's: 'Op een dag waren we in één klap 150.000 euro kwijt'

Mandy Peper verkocht haar bedrijf en besloot de hele opbrengst in te zetten op één cryptomunt. 'Het was erop of eronder.'

Mandy (35): 'Ik zie mezelf nog zitten op een bankje in Lumpini Park, Bangkok, samen met mijn vriend Dennis. Opeens wist ik het en zei ik hardop: 'Ik ga het gewoon allemaal in Solana stoppen.' Even trok mijn vriend zijn wenkbrauwen op en vroeg: 'Weet je het zeker?' Ja, heel zeker. Niet veel later boekte ik tweeënveertigduizend euro over naar een crypto-rekening, al het geld dat ik had verdiend met de verkoop van mijn bedrijf. Maar tegelijkertijd ook ál het geld dat ik op dat moment had.'

Nooit spijt
'Ik ben opgegroeid met een groot aantal opa's en oma's, omdat zowel mijn ouders als mijn grootouders waren gescheiden en nieuwe relaties kregen. Ik was nog jong toen die opa's en oma's kort na elkaar overleden. Op hun oude dag vertelden ze me hoeveel spijt ze hadden dat dingen die ze eigenlijk nog hadden willen doen in hun leven, er niet van waren gekomen. Het was voor mij een eyeopener: ik zou nooit spijt krijgen van dingen die ik niet had gedaan en juist alle kansen in het leven aangrijpen. Ook al betekende dat dat ik soms risico's moest nemen.

Lees ook: Geldgeheimen opgebiecht: 'Mijn gepensioneerde ouders geven me nog vaak een extraatje, al weten ze niet dat ik meer verdien'

Daarnaast had ik van dichtbij gezien hoe geld een stressfactor kan zijn in je leven. Mijn moeder was alleenstaand en voedde mij en mijn zusje op met de middelen die ze had. Ze was een onafhankelijke vrouw, net zoals mijn oma die in de jaren zestig besloot te scheiden van haar man. Mijn moeder werkte keihard bij Blokker om voldoende geld bij elkaar te sprokkelen, maar een vetpot was het nooit. Vakanties zaten er niet in en toen ik voor de middelbare school een rekenmachine nodig had, moest ik smoezen verzinnen omdat we die niet konden betalen. Er was nooit geld om naar een pretpark of dierentuin te gaan, maar mijn moeder was wel creatief, dan organiseerde ze voor ons bijvoorbeeld een picknick in een bos.

Ik herinner me dat er periodes waren waarin de luxaflex dicht moest blijven zodat de deurwaarders niet konden zien dat we thuis waren. Stress om geld was er dus altijd in huis. Ik denk zelfs dat het hartinfarct dat mijn moeder op haar 35ste kreeg daar alles mee te maken had. Hoe jong ik ook was, ik realiseerde me toen al dat ik die stress nooit van mijn leven wilde hebben. Ik waardeerde het hoe mijn moeder het voor ons toch zo leuk mogelijk probeerde te maken, maar wilde het zelf later anders aanpakken. Mijn oma en mijn moeder gaven me wel het goede voorbeeld dat je als vrouw nooit afhankelijk moest worden van een man. Ook dat is me al jong ingeprent.'

Rijk worden
'Ik had al vroeg een bijbaantje bij een bank en rondde de studie Financial Services Management zo snel als ik kon af. Ik besloot dat ik ooit rijk wilde worden en nooit geldzorgen wilde hebben. Noem het zelfverzekerdheid. De omgeving rond de bank waar ik werkte, leek totaal niet op de buurt waar ik was opgegroeid. Ik woonde in een buitenwijk van de stad, in een 'ghettoflat'. De klanten die bij de bank kwamen, waren vermogende mensen met grote villa’s en bakken oud geld. Ze kwamen geregeld bij de bank omdat ze van mening waren dat ze te weinig rente kregen. Ik dacht in eerste instantie: waarom zou je je zo druk maken om geld als je zoveel hebt? 

Maar al snel ging ik er anders naar kijken. Deze mensen gingen juist slím om met hun geld. Ze zórgden voor hun geld. Geld verdienen draait niet alleen om hard werken, doordacht investeren en er goed mee omgaan is minstens zo belangrijk. Op mijn 21ste studeerde ik af en leerde ik mijn vriend kennen, die net zijn eerste appartement had gekocht. Ik huurde particulier en betaalde dertienhonderd euro per maand. Weggegooid geld, ik kon beter ook iets kopen. Dat deed ik, iets voor mezelf. Samenwonen met mijn vriend vond ik na een halfjaar nog veel te vroeg. Ook hoorde ik in mijn achterhoofd de stemmen van mijn onafhankelijke oma en moeder die zeiden dat ik nooit financieel afhankelijk moest worden van iemand anders. Dus woonden we een halfjaar lang allebei in ons eigen koophuis, op vierhonderd meter afstand van elkaar.

Lees ook: Chesley werd voorgelogen door haar ex, met 50.000 euro schuld tot gevolg: 'Een wietplantage werd op mijn naam gezet'

Een jaar later besloten we toch te gaan samenwonen. Mijn appartement deed ik in eerste instantie in de verhuur. Maar toen ik op een gegeven moment tijdens het hardlopen langs een prachthuis kwam - twee-onder-een-kap, jaren dertig en een grote tuin -, was ik verkocht. Hoewel we dachten dat het voor ons als guppies echt niet haalbaar zou zijn om het te kunnen kopen, besloten we het toch te onderzoeken. We hadden allebei een goed inkomen. Dennis werkte in de IT, ik had me bij de bank behoorlijk op weten te werken en we hadden allebei al een koophuis. Via een collega bij de bank liet ik berekenen of dat droomhuis misschien tóch binnen bereik was.

Tot mijn verrassing bleek dat zo te zijn en we besloten ervoor te gaan. Natuurlijk namen we een enorme gok, want onze huizen moesten nog verkocht worden. Dat in die tijd alle huizen door de financiële crisis onder water stonden, namen we maar even voor lief. We zetten beiden onze woning te koop en brachten een bod uit. Onze familie en vrienden verklaarden ons voor gek. Straks zouden we drie huizen hebben en een torenhoge schuld. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen en verhuisden we als begin twintigers naar ons droomhuis waar we nog steeds heel blij mee zijn.'

Alles kwijt
'Dennis en ik zijn levensgenieters. Hoewel we aan het begin van onze carrière allebei in loondienst waren, spraken we er vaak over dat we het niet zagen zitten om de rest van ons leven veertig uur voor een baas op kantoor te zitten. Voor een minimaal salaris met een schamele vijf weken vakantie. Hoe we meer financiële vrijheid konden krijgen, wisten we op dat moment nog niet precies. Maar het idee om geld vóór ons te laten werken, in plaats van andersom, werd steeds concreter. 

We hadden door de jaren heen best een aardig spaarpotje gecreëerd en daarmee beleggen was een goede eerste stap. We begonnen met ING Sprinters, een beleggingsvorm waarbij het risico groot was omdat je je inleg daadwerkelijk kon verliezen. Dat gebeurde bij ons, we raakten zo'n tienduizend euro kwijt. Maar we leerden wel veel over het financiële systeem en de relatie tussen wereldgebeurtenissen en financiële markten.

Een aantal jaar later kwam Dennis via een opdrachtgever in aanraking met crypto. We werkten beiden in loondienst en kochten maandelijks verschillende coins, waaronder Bitcoin en Ethereum. In het begin voor kleine bedragen, wekelijks honderd euro om mee te beginnen. En wanneer we vakantiegeld of bonussen kregen voor grotere bedragen. 

Lees ook: Dit is waarom je ChatGPT niet om hulp wil vragen bij salarisonderhandelingen

Mensen denken nu vaak dat het met bitcoins in één rechte lijn richting succes ging. Niets is minder waar. Ik weet nog goed dat we op een dag in één klap alles kwijt waren wat we ermee hadden verdiend. Het ging om honderdvijftigduizend euro - genoeg voor een leuk huisje, zeker met de prijzen van toen. Maar ik besloot het als 'leergeld' te zien. We hadden dat geld daarvoor ook niet, dus misten we het ook niet echt. Dennis dook er helemaal in toen crypto nog niet zo hip was. Er waren nog geen trainingen, geen community's - dus het kostte veel tijd en uitzoekwerk. Op basis van technische analyses én vertrouwen in een project bepaalden we welke coins interessant waren. En dat doen we nog steeds.'

Onder een systeemplafond
'Mijn baan maakte me allang niet meer gelukkig. Uren onder een systeemplafond werken aan andermans droom - niks voor mij. Ik bruis van de ideeën en heb altijd een sterke drang naar vrijheid en autonomie gehad. Ik ben niet gemaakt voor werken in loondienst. Uiteindelijk zegde ik mijn baan op en werkte ik een paar jaar voor detacheringsbureaus binnen het sociaal domein. Maar het verlangen naar meer vrijheid bleef. Uiteindelijk ben ik drie maanden gaan reizen om na te denken over hoe ik dat voor elkaar zou kunnen krijgen.

Ik besloot uiteindelijk mijn eigen detacheringsbureau op te zetten, even later gevolgd door nog een bedrijf samen met een compagnon. We kenden het sociaal domein goed en wilden het verschil maken. Hoe konden we medewerkers die zich in het sociaal domein keihard inzetten voor een ander de waardering - die vaak zo ontbrak - geven? We boden trainingen, inspiratiesessies, praktische tools en organiseerden jaarlijks een festival om vanuit meer positiviteit te kunnen werken. Het bedrijf werd in korte tijd een groot succes, maar dat betekende ook meer verantwoordelijkheid. En na vier jaar begon mijn drang naar vrijheid weer te kriebelen. We besloten te stoppen, verkochten de boel en daarna had ik ineens veertigduizend euro op mijn rekening staan.'

Een grote klapper
'Een fijn bedrag natuurlijk, maar niet zo life changing dat het echt het verschil zou maken en ik zou kunnen stoppen met werken bijvoorbeeld. Ik wilde een echt grote klapper maken en daarmee meer vrijheid voor mezelf creëren. Om dat te realiseren, moest ik risico's durven nemen. Ik kwam al snel bij crypto uit. Het is een interessante wereld. Als je goede keuzes maakt, kun je je investering behoorlijk in waarde zien stijgen. Maar het is bepaald niet zonder risico, want de munt kan ook zijn waarde overnight verliezen. Door al het geld dat ik had in crypto te investeren, zou ik mezelf ook direct financieel afhankelijk maken van Dennis.

Gelukkig hadden we door eerdere investeringen onze hypotheek al kunnen aflossen. Dennis stond achter mijn plan, hij zag de mogelijkheden. Tegelijkertijd vonden we het allebei natuurlijk ook spannend. We zijn beiden nogal gesteld op onze autonomie. Maar we zagen het ook als een kans om samen te groeien. Dus draaide Dennis vanaf dat moment op voor alle kosten. Mijn overleden oma had zich omgedraaid in haar graf als ze dit had geweten.

Lees ook: Adem in, coach uit: in hoeverre helpen coaches je ook echt jezelf te verbeteren?

Daar in Bangkok deed ik het: ik investeerde 40.000 euro in Solana. Eerlijk gezegd had ik er nooit echt research naar gedaan, maar ik had Dennis vaak gehoord over de potentie die hij erin zag. In de uren erna kon ik alleen maar denken: oh my god, wat heb ik gedaan? Maar ik probeerde tegelijkertijd het vertrouwen te houden. Gek genoeg kwam ik ineens overal 'Sol' tegen in Bangkok. Ik zag het toch een beetje als een teken dat ik de juiste keuze had gemaakt.'

Substantieel bedrag
'In de eerste maanden bleef de koers van de munt redelijk stabiel, maar later ging-ie schommelen. Ook een keer flink naar beneden. Ik bleef kalm en dacht: we zien wel waar het schip strandt. Zonder risico geen groei - dat hoort er gewoon bij. Een paar maanden later begon de koers ineens flink te stijgen. Echt naar een substantieel bedrag. Twee jaar verder is mijn investering twaalf keer zoveel waard geworden, Solana ging van 18 naar 293 dollar. We zijn gewoon blijven investeren. We hebben nooit echt 'verkocht', maar halen er geld uit als we het nodig hebben. We leven ervan. 

Deze gok heeft me zoveel gegeven, vooral in keuzevrijheid. Onze maandelijkse lasten zijn nu zo laag, dat we allebei niet meer hoeven te werken. Dat doe ik wel. Ik werk als coach en vind het veel te leuk om vrouwen te helpen hun droomleven te realiseren. Maar dan wel op mijn manier, op mijn voorwaarden. Maximaal drie uur per dag, zodat we de rest van de tijd zoveel mogelijk leuke dingen samen kunnen doen. Zo verblijven we drie maanden per jaar in Bangkok en touren we met de camper door Europa als het in Nederland te koud is. Dennis doet aan kitesurfen, heeft helikoptervliegles en doet aan skydiven. Ik ben minder avontuurlijk, maar hou wel van reizen. 

Het geld geeft ons de mogelijkheid om te kunnen kiezen. En natuurlijk geeft het ook gewoon comfort. We vliegen alleen nog maar businessclass. Dat reist toch echt een stuk relaxter. Wat ik het allermooist vind, is dat ik anderen kan helpen. Zoals mijn moeder, en mijn zusje die laatst specialistische zorg nodig had maar die zelf niet kon betalen. Geen probleem, ik kon het regelen. Voor mijn omgeving ben ik nog steeds gewoon Mandy. Er zijn veel mensen die bewondering hebben voor wat ik doe. Het klinkt misschien gek, maar ik ben er altijd al zo van overtuigd geweest dat dit me zou lukken, dat niemand ook anders had verwacht.

Laatst had Dennis vliegles en mocht ik mee in de helikopter. We vlogen over mijn oude buurt, langs de flat waar ik ben opgegroeid. Ik dacht er met warme gevoelens aan terug, maar voelde vooral trots. Trots dat ik ooit die sprong heb durven wagen - en dat ik nu de vrijheid heb om te kiezen. Dat is het allergrootste goed.'

Dit verhaal staat in &C's septembernummer dat na vandaag de schappen uitgaat. Maar, niet getreurd, want je bestelt 'm gewoon bij ons online zodat je alle geweldige verhalen nog kunt lezen. Doe je hier:

Shop &C's septembernummer 'Effe kappen nou' hier!